• Virga Jesse

    28 april 2021

    En daar is ie dan! Sommige beelden geven zich niet zomaar gewonnen, maar na zes verschillende raamontwerpen en diverse experimenten met glasverf is dit beeld nu voltooid!

    Het idee voor dit beeld is ontstaan vanuit het duet 'Virga Jesse floruit' uit het Magnificat van J.S. Bach. Dit duet, voor sopraan en bas, wordt uitsluitend als extra bijlage gezongen in de kersttijd. De vertaling van de eerste zin luidt: de stam (of boom) van Jesse is tot bloei gekomen.

    Lees meer >> | 287 keer bekeken

  • Haarlem Spaarnestad

    23 april 2021

    Op een stralende dag in januari maakte ik voor de zoveelste keer een wandeling langs het Spaarne. De terrassen waren nog steeds gesloten, dan maar een boterhammetje langs het water. Mijn atelier ligt daar niet ver vandaan en het is heerlijk om even een frisse neus te halen. Het was windstil en strak blauw, de huizen weerspiegelden zich in het water en ik realiseerde me dat ik na Gouda hoognodig ook mijn eigen mooie stad moest maken! 

    En zo ontstond in de afgelopen maanden dit beeld: Haarlem Spaarnestad. Met daarin de Waag, het Teylers Museum, de Bakenesserkerk en de Grote St. Bavo aan de markt. Toen ik er aan bezig was vertelde een leerling van mij dat de torenspits van de Bakkenessekerk aanvankelijk gebouwd was voor op de Bavo, maar dat deze uiteindelijk te zwaar bleek voor de oude Baaf. Een leuk weetje! Ook in lang vervlogen tijden worstelden ontwerpers met de wetten van de zwaartekracht en bleken sommige ontwerpen gewoon technisch niet te kunnen. 

    Ook ik maakte dat mee met dit beeld: ik had de weerspiegeling van de huizen in het water zó flinterdun geboetseerd dat het brons niet wilde doorlopen. Maar niet getreurd, uiteindelijk hebben de mannen van Bronsgieterij Flassh mijn waterspiegeling weten te redden en is het toch nog goed gekomen. En kwam er zelfs nog een kleine bootje op het Spaarne. 

    Lees meer >> | 268 keer bekeken

  • Schatbewaarders

    13 september 2020

    Ik heb iets met voeten, ze lopen als een rode draad door mijn werk heen. Het is een mooie metafoor voor de levensreis die we afleggen, met alle ups en downs die daar bij horen. Even heb ik gedacht om de voetjes in dit beeld ook daadwerkelijk over een grillige vorm te laten lopen. Want zo is het leven, we kennen vele ups en downs. Maar ik kwam uiteindelijk toch uit bij de eeuwigheidswaarde van de cirkel. Tot stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. We geven het leven als een estafettestokje door. Perpetuum mobile.
     
    Hoe dat precies moet, een levensreis afleggen, dat weet niemand. Het is een ketting aan gebeurtenissen en ervaringen. Je komt ergens vandaan en reist ergens naar toe. Bij elke afslag maak je weer keuzes. Soms valt er niks te kiezen. Sommige dingen overkomen je. De mooie dingen wil je koesteren, de pijnlijke ervaringen wil je verwerken en achter je laten. Roeien met de riemen die je hebt, tel je zegeningen, behoud het goede. Het zijn van die typische gemeenplaatsen. Maar toch ook zo waar. Ieder mens verlangt naar een leven in vrijheid. Elk leven heeft een oorsprong. Vrij zijn in gebondenheid met behoudt van het hoede, is dat niet waar ieder mens naar verlangt?
     
    We wandelen door de tijd, hollen, rennen, vliegen achter elkaar aan, zijn druk, zoeken en streven. Maar wat zoeken we dan precies? Welke schatten zijn we eigenlijk allemaal aan het verzamelen? En wat blijft er over als we onze ogen sluiten? Wat zijn de innerlijke schatten die we hebben verzameld aan het eind van ons leven?
     
    Toen ik dit beeld maakte realiseerde ik me dat als je een beeld Schatbewaarders noemt je wel moeten zorgen dat er ook écht sprake is van een schat. En dus heb ik gekozen voor bladgoud. Met een engelengeduld heb ik zitten vergulden en het bleek een uiterst fijn precisieklusje te zijn, waarbij ik geen kruimeltje wilde verspillen, want het goudboekje dat ik gebruikte bevatte 23,75 karaats Dubbel Torengoud, een bijzondere legering van goud en platina, speciaal voor buitenvergulding.
     
    Inmiddels staat het beeld in Beelden in Gees. De gouden bundeltjes blinken in de zon, de tuin staat in volle bloei. Ja, dit voelt heel rijk, ik voel mij een echte Schatbewaardster. Maar de hamvraag blijft: van materiële of van immateriële zaken?
     
    www.beeldeningees.nl
     
     
     

    Lees meer >> | 436 keer bekeken

  • De Orenfabriek

    2 september 2020

    Het idee was in een paar seconden geboren, maar de uitwerking heeft maanden geduurd. Zo gaat dat vaak met kunstprojecten. Najaar 2019 zag ik het voor me: ik wilde een ode maken aan het publiek. Ik wilde die zalen vol luisterende oren, die stille aandacht tijdens concerten, vertalen in een boom waarin heldere twinkelende oortjes zouden zweven. En ze moesten licht geven in het donker: glow in the dark. Symbool voor het gevoel dat je hebt wanneer je tijdens zo’n concert wordt opgeladen en ’s nachts nog zachtjes ligt na te gloeien in je bed. Concerten kunnen je soms zo beroeren. Het is alsof het licht weer even aangaat in je zieltje.

    Zo ontstond het project ‘De Stille Luisteraar’, niet wetende dat corona kwam en het echt stil werd in de concertzalen. Inmiddels bungelen de lichtgevende oortjes in de grote catalpa boom in Beelden in Gees. Stilte, het ruisen van de wind, zingende vogeltjes.

    De realisatie van dit project bleek behoorlijk wat voeten in de aarde te hebben. Inmiddels ben ik al versleten voor orenfetisjist en draait mijn orenfabriek overuren. Al maanden sta ik met een masker op epoxy te mengen in mijn atelier. Die epoxysessies zijn arbeidsintensief en het gaat tergend langzaam, want de oortjes moeten minimaal 2 à 3 dagen uitharden. In de beeldentuin is nu een kleine orenoorlog gaande, want de orendoosjes bij de kassa zijn regelmatig leeg en ze mogen niet uit de boom geplukt worden. Vooral de pastelkleurige oortjes blijken favoriet te zijn bij het beeldentuinpubliek. Wat, uitverkocht? Maar…. u heeft toch nog? Wanneer komen ze dan weer?

    Ondertussen heeft mijn orenfabriek ontdekt dat de epoxy de malletjes opeet. En dat is nou jammer, want na 5 á 6 keer gieten blijkt er steeds meer siliconenprut in de oortjes achter te blijven. Na enkele sessies is de mal overleden. Tja. Zo schiet het niet op met de productie, ik hol voortdurend achter de feiten aan en het project begint aardig uit de hand te lopen. Nog even en mijn orenfabriek moet op zoek naar een ware orenproductiemedewerker.

    Toch zijn dit kleine logistieke probleempjes, het mag geen naam hebben. Wat pas echt zorgelijk is, is de moeizame start van het concertseizoen. Corona heeft het concertleven nog steeds stevig in zijn greep. Waar zijn al die zalen vol luisterende oren gebleven? Het is al maanden veel te stil voor musici en luisteraars. Mijn project ‘De stille luisteraar’ heeft daardoor een andere lading gekregen. Zittend onder die boom hoor je het ruisen van de wind en ontstaat het intense verlangen naar mooie concerten. Licht in onze zieltjes!

     

    Lees meer >> | 403 keer bekeken

  • Tuin van mijn gedachten

    12 juli 2020

    Tijdens het boetseren noemde ik haar steeds 'mijn liefie', deze mediterende vrouw onder de bomen. Het beeld is ontstaan tijdens de quarantainetijd in mijn atelier en het was alsof ze me gezelschap hield. Nederland viel stil en ikzelf viel stil. Om in een positieve mindset te blijven begon ik elke dag met beweging en een meditatie. Dat hielp. Het was een onzekere periode, maar er was meer dan ooit ruimte voor reflectie, verstilling, contemplatie. En van daaruit ontstond als vanzelf het thema voor dit beeld. Want wat er ook gebeurt, in gedachten ben je vrij!
     
    Gisteren heb ik het beeld naar Galerie Honingen gebracht in Gouda. Na afloop even op een terrasje gezeten op de Markt. Bedrijvigheid, reuring, mensen om me heen. En dat was toch ook wel weer héél erg fijn!
     
    Tuin van mijn gedachten
    brons
    hoogte 37 cm
    oplage 8
     

    Lees meer >> | 375 keer bekeken

  • Verwarring

    26 april 2020

    De blauwe regen bloeit, er dwarrelen duizenden roze bloemblaadjes op het gras en er staan knalrode tulpen in de voortuin. Het is van een vrolijkheid alsof er niets aan de hand is. Soms kan ik er even niet bij. Als ik denk aan het verdriet en de diepe eenzaamheid onder ouderen dan ben ik in verwarring en draait mijn hart om. Afgelopen week fietste ik naar mijn atelier en hoorde hoempapamuziek. Er stond een groot draaiorgel voor de ramen van een verzorgingstehuis, ik schoot even vol.

    Lees meer >> | 401 keer bekeken

  • Vogels en vissen

    17 april 2020

    Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af.
    Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt.
    Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet.
    Zet eindelijk het scherm op zwart.

    Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen
    die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen:
    verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart,
    een auto die wat vaker start.

    Lees meer >> | 395 keer bekeken

  • Overpeinzing

    11 april 2020

    Eens toen ik leefde in het hart van een appelboom, hoorde ik een zaadje zeggen: "Op zekere dag zal ik een boom worden, en de wind zal zingen in mijn takken, de zon zal dansen op mijn bladeren, en ik zal sterk en schoon zijn in alle jaargetijden."
    Daarop sprak een ander zaadje: "Toen ik zo jong was als jij, koesterde ik ook van die verwachtingen; maar nu ik de dingen wegen en meten kan, weet ik dat mijn hoop ijdel is."
    En een derde zaadje sprak eveneens: "Ik zie niets in ons, dat een belofte van zo'n grote toekomst inhoudt."
    Een vierde zei: "Maar welk een bespotting zou ons leven zijn zonder een grootser toekomst!"
    Een vijfde viel in: "Waarom zouden wij spreken over wat wij zullen worden, wanneer wij niet eens weten wat wij zijn?"
    Maar de zesde antwoordde: "Wat wij ook zijn, wij zullen steeds zo blijven".

    Lees meer >> | 400 keer bekeken

  • Zieleschip

    25 maart 2020

    Aan het roer dien avond stond het hart
    en scheepte maan en bossen bij zich in.
    en zeilend over spiegeling
    van al wat het geleden had
    voer het met wind en schemering
    om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

    Gerrit Achterberg

    Dit prachtige gedicht van Gerrit Achterberg heeft een half jaar in mijn atelier gehangen en vormde het startpunt van dit nieuwe beeld. Het beeld heet Zieleschip en staat nu eindelijk in gestold brons voor mij. Klaar, voltooid, in rust, de peddels naar beneden.

    Lees meer >> | 412 keer bekeken

  • Zielenvogeltje

    27 februari 2020

    Dit vogeltje uit het oude Egypte intrigeert mij. Afgelopen vrijdag zag ik het weer even in het Oudheidkundig Museum in Leiden. De oude Egyptenaren kenden een rijke en fascinerende dodencultuur. Het zielenvogeltje Ba werd meegegeven in het graf en kreeg het gezicht van de overledene. De Egyptenaren geloofden dat de ziel zo overdag uit het graf kon vliegen om geliefden te kunnen bezoeken en troost te brengen. 's Nachts moest het vogeltje weer terugkeren in het lichaam van de dode. Dat lichaam was belangrijk en werd goed geconserveerd en gebalsemd.

    Lees meer >> | 347 keer bekeken

  • Meer blogs >>