• Weerzien met Lenie

    18 augustus 2021

    Daar stond ze ineens, Lenie Verbrugge! Uit steen gehouwen, als een rots in de branding. Ik vond haar in het prachtige beeldenpark De Havixhorst bij Meppel en stond plotseling oog in oog met haar.

    Ach… Lenie!! Ik heb haar vaak getekend en geboetseerd. Ze was een beroemd en zeer geliefd model uit Amsterdam en poseerde meer dan 50 jaar op de vele kunstacademies en bij de vele modeltekenateliers die ons land rijk is. Met haar heldere en volumineuze vormen was ze altijd inspirerend. Toen ze jong was kon ze uren staan. Later veranderde dat in vele liggende poses en moesten we haar wakker maken aan het eind van een sessie. Lenie wist dat je als kunstenaar een ‘vierde wand’ nodig hebt: ze respecteerde de kunstenaar in zijn werkproces en gleed weg in haar eigen wereld, zodat je in alle rust kon tekenen. Na afloop vroeg ze altijd even: “Zo, heb je lekker gewerkt, kind?”.

    Inmiddels leeft zij niet meer, ze overleed in 2017, 88 jaar oud.

    Voor dit beeld, gemaakt door Lucie Nijland, heeft Lenie in 1968 zes maanden lang, vijf dagen per week geposeerd. Met een engelengeduld. Stel je eens voor! Het moet meditatief voor haar geweest zijn. Waar dacht ze aan? Wat deed het met haar? Het beeld is gemaakt uit Muschelkalksteen en is 140 cm hoog. Het blok steen woog 600 kg toen Nijland eraan begon en ze heeft het pas in 2013 voltooid.

    Ja, mooi, zo onmiskenbaar Lenie. Ik heb haar natuurlijk even een aai over haar bolletje gegeven, daar in De Havixhorst.

    Lees meer >> | 16 keer bekeken

  • De Mislukte Droom

    11 juni 2021

    De Mislukte Droom
     
    Bij sommige projecten zit het mee, bij anderen zit het tegen. Mijn vijverinstallatie "Droom" is er zo één. Ze dansten zo mooi in de bosvijver, maar helaas, het was té mooi om waar te zijn, dromen zijn bedrog.
     
    Want na de storm, waarbij een paar boompjes om gingen, kwam er wederom een telefoontje van de beeldentuin. Dit keer was het de zon die roet in het eten gooide. Deze was de afgelopen week zó krachtig geweest, dat mijn dansende droomboompjes veranderd zijn in zielige dweiltjes. Zelfs de treurwilg werd treuriger dan treur.
     
    En dus zat er niets anders op. Naar de beeldentuin gereden (bij Steenwijk) en alle dweiltjes uit de vijver gehaald. Einde project? Wel nee! Nieuwe maken!
     
    Ondertussen peins ik me suf hoe het kan dat de epoxy zacht is geworden in de zon. Is het de lijmverbinding geweest? Was het een verkeerde mengverhouding? Zijn ze te vroeg uit de mal gelost? Kan de epoxy niet tegen aanraking met het vulschuim? Of is epoxy inderdaad niet zo zonbestendig als ik dacht? Vragen, vragen. Maar zelfs mijn vraagbaak Laurens bij de FormX winkel in Amsterdam had er geen antwoord op.
     
    Maar niet getreurd, keep on dreaming!
    Gewoon over een andere boeg gooien: geen epoxy meer, maar kunsthars. En bij deze tweede "Droom" is het nu zowaar goud wat er blinkt! En zien jullie die zwarte flessen met die gele dopjes op de werkbank staan? Typisch een gevalletje van 'Tompoes verzin een list'. Dat worden de aanschroefbare contragewichten, gevuld met grind en water, onder elk boompje één. Nee zeg, we laten onze dromen toch niet afpakken door wat weersinvloeden?
     
    Maandag weer naar de beeldentuin. Nieuwe boompjes de vijver in!
    Met de groeten van de Firma Tusschen Droom & Werkelijkheid.
     
     
     
     

    Lees meer >> | 41 keer bekeken

  • Droom

    6 mei 2021

    Meestal weet ik me niet meer te herinneren wat ik 's nachts gedroomd heb. Vroeger, lang, lang geleden, had ik een dromenschriftje naast mijn bed en probeerde ik ze te vangen door gelijk bij het eerste ontwaken in een nog halfdronken slaap-waaktoestand wat steekwoorden neer te krabbelen. Maar zodra de ratio zich ermee ging bemoeien floepten ze weg. Wonderlijk hoe de menselijke geest werkt.

    Maar deze droom heb ik nu gevangen. Na 8 maanden is dit beeld van droom werkelijkheid geworden. Wat is dat toch met water? Zodra iets drijft gaat het een ander verhaal vertellen. De ronddobberende boompjes gaven me gelijk een gevoel van verstilling en rust. Ik werd er blij van. En eindelijk zag ik op mijn netvlies wat ik al die maanden hoopte te zien.  

    “Het zijn net zeilbootjes!” zei een meisjes van zes. “Sneeuwbomen!”. Ze was vooral benieuwd hoe ik ze erin had gekregen, kijkend naar mijn natte spijkerbroek en groen besmeurde schoenen met slierten bosvijverwier. Ze was blij met het afgebroken takje van één van de boompjes. Toen ik vertelde dat het takje licht ging geven als ze 's avonds haar bedlampje uit zou doen glunderde ze van oor tot oor.

    De telefoon gaat: de beeldentuin. Het had enorm gestormd en door de harde wind waren een aantal boompjes omgewaaid. Terug naar de realiteit, terug naar de wetten van de zwaartekracht. Tja, je kunt dromen tot je een ons weegt, maar vliegdromen vangen zorgt voor veel geploeter hier op aarde. Er zit niet anders op: wederom de vijver in, want er zal toch een zwaarder contragewicht moeten komen. En toch….  ook dit lossen we wel weer op. Blijven dromen, blijven creëren!

    Droom
    vijverinstallatie van epoxy, kunsthars & glow-in-the-dark pigment

    De foto’s zijn gemaakt in de bosvijver van het Groenendaalse bos. De boompjes zijn nu te zien in Expositie Beeldschoon in De Pol (bij Steenwijk). www.expositie-beeldschoon.nl

     

     

    Lees meer >> | 79 keer bekeken

  • Virga Jesse

    28 april 2021

    En daar is ie dan! Sommige beelden geven zich niet zomaar gewonnen, maar na zes verschillende raamontwerpen en diverse experimenten met glasverf is dit beeld nu voltooid!

    Het idee voor dit beeld is ontstaan vanuit het duet 'Virga Jesse floruit' uit het Magnificat van J.S. Bach. Dit duet, voor sopraan en bas, wordt uitsluitend als extra bijlage gezongen in de kersttijd. De vertaling van de eerste zin luidt: de stam (of boom) van Jesse is tot bloei gekomen.

    Het raam is geïnspireerd op de gotische flamboyante kerkramen uit de 15e eeuw. Bij dergelijke ramen was de levensboom een regelmatig terugkerend motief. Ook nu nog hebben vele oude herenhuizen en boerderijen bovenlichten boven de deur met levensbomen. Al in de Germaanse traditie stond de levensboom symbool voor de verbinding van het aardse met het hemelse.

    De kleine handjes heb ik gekozen als symbool voor de mensen op aarde, de takken met blaadjes lopen uit en reiken naar de hemel. Er schijnt licht door de ramen en de roos is gaan bloeien, een verwijzing naar het lied "Es ist ein Ros entsprungen" uit het Speyerer Gesangbuch uit 1599.

    En daarmee is het voor mij een beeld geworden dat gaat over hoop, bloei en nieuw leven. En was het toch weer de zangkunst die mij inspiratie gaf.

    Virga Jesse
    brons & plexiglas

     

     

     

     

    Lees meer >> | 83 keer bekeken

  • Haarlem Spaarnestad

    23 april 2021

    Op een stralende dag in januari maakte ik voor de zoveelste keer een wandeling langs het Spaarne. De terrassen waren nog steeds gesloten, dan maar een boterhammetje langs het water. Mijn atelier ligt daar niet ver vandaan en het is heerlijk om even een frisse neus te halen. Het was windstil en strak blauw, de huizen weerspiegelden zich in het water en ik realiseerde me dat ik na Gouda hoognodig ook mijn eigen mooie stad moest maken! 

    En zo ontstond in de afgelopen maanden dit beeld: Haarlem Spaarnestad. Met daarin de Waag, het Teylers Museum, de Bakenesserkerk en de Grote St. Bavo aan de markt. Toen ik er aan bezig was vertelde een leerling van mij dat de torenspits van de Bakkenessekerk aanvankelijk gebouwd was voor op de Bavo, maar dat deze uiteindelijk te zwaar bleek voor de oude Baaf. Een leuk weetje! Ook in lang vervlogen tijden worstelden ontwerpers met de wetten van de zwaartekracht en bleken sommige ontwerpen gewoon technisch niet te kunnen. 

    Ook ik maakte dat mee met dit beeld: ik had de weerspiegeling van de huizen in het water zó flinterdun geboetseerd dat het brons niet wilde doorlopen. Maar niet getreurd, uiteindelijk hebben de mannen van Bronsgieterij Flassh mijn waterspiegeling weten te redden en is het toch nog goed gekomen. En kwam er zelfs nog een kleine bootje op het Spaarne. 

    Lees meer >> | 80 keer bekeken

  • Schatbewaarders

    13 september 2020

    Ik heb iets met voeten, ze lopen als een rode draad door mijn werk heen. Het is een mooie metafoor voor de levensreis die we afleggen, met alle ups en downs die daar bij horen. Even heb ik gedacht om de voetjes in dit beeld ook daadwerkelijk over een grillige vorm te laten lopen. Want zo is het leven, we kennen vele ups en downs. Maar ik kwam uiteindelijk toch uit bij de eeuwigheidswaarde van de cirkel. Tot stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. We geven het leven als een estafettestokje door. Perpetuum mobile.
     
    Hoe dat precies moet, een levensreis afleggen, dat weet niemand. Het is een ketting aan gebeurtenissen en ervaringen. Je komt ergens vandaan en reist ergens naar toe. Bij elke afslag maak je weer keuzes. Soms valt er niks te kiezen. Sommige dingen overkomen je. De mooie dingen wil je koesteren, de pijnlijke ervaringen wil je verwerken en achter je laten. Roeien met de riemen die je hebt, tel je zegeningen, behoud het goede. Het zijn van die typische gemeenplaatsen. Maar toch ook zo waar. Ieder mens verlangt naar een leven in vrijheid. Elk leven heeft een oorsprong. Vrij zijn in gebondenheid met behoudt van het hoede, is dat niet waar ieder mens naar verlangt?
     
    We wandelen door de tijd, hollen, rennen, vliegen achter elkaar aan, zijn druk, zoeken en streven. Maar wat zoeken we dan precies? Welke schatten zijn we eigenlijk allemaal aan het verzamelen? En wat blijft er over als we onze ogen sluiten? Wat zijn de innerlijke schatten die we hebben verzameld aan het eind van ons leven?
     
    Toen ik dit beeld maakte realiseerde ik me dat als je een beeld Schatbewaarders noemt je wel moeten zorgen dat er ook écht sprake is van een schat. En dus heb ik gekozen voor bladgoud. Met een engelengeduld heb ik zitten vergulden en het bleek een uiterst fijn precisieklusje te zijn, waarbij ik geen kruimeltje wilde verspillen, want het goudboekje dat ik gebruikte bevatte 23,75 karaats Dubbel Torengoud, een bijzondere legering van goud en platina, speciaal voor buitenvergulding.
     
    Inmiddels staat het beeld in Beelden in Gees. De gouden bundeltjes blinken in de zon, de tuin staat in volle bloei. Ja, dit voelt heel rijk, ik voel mij een echte Schatbewaardster. Maar de hamvraag blijft: van materiële of van immateriële zaken?
     
    www.beeldeningees.nl
     
     
     

    Lees meer >> | 243 keer bekeken

  • De Orenfabriek

    2 september 2020

    Het idee was in een paar seconden geboren, maar de uitwerking heeft maanden geduurd. Zo gaat dat vaak met kunstprojecten. Najaar 2019 zag ik het voor me: ik wilde een ode maken aan het publiek. Ik wilde die zalen vol luisterende oren, die stille aandacht tijdens concerten, vertalen in een boom waarin heldere twinkelende oortjes zouden zweven. En ze moesten licht geven in het donker: glow in the dark. Symbool voor het gevoel dat je hebt wanneer je tijdens zo’n concert wordt opgeladen en ’s nachts nog zachtjes ligt na te gloeien in je bed. Concerten kunnen je soms zo beroeren. Het is alsof het licht weer even aangaat in je zieltje.

    Zo ontstond het project ‘De Stille Luisteraar’, niet wetende dat corona kwam en het echt stil werd in de concertzalen. Inmiddels bungelen de lichtgevende oortjes in de grote catalpa boom in Beelden in Gees. Stilte, het ruisen van de wind, zingende vogeltjes.

    De realisatie van dit project bleek behoorlijk wat voeten in de aarde te hebben. Inmiddels ben ik al versleten voor orenfetisjist en draait mijn orenfabriek overuren. Al maanden sta ik met een masker op epoxy te mengen in mijn atelier. Die epoxysessies zijn arbeidsintensief en het gaat tergend langzaam, want de oortjes moeten minimaal 2 à 3 dagen uitharden. In de beeldentuin is nu een kleine orenoorlog gaande, want de orendoosjes bij de kassa zijn regelmatig leeg en ze mogen niet uit de boom geplukt worden. Vooral de pastelkleurige oortjes blijken favoriet te zijn bij het beeldentuinpubliek. Wat, uitverkocht? Maar…. u heeft toch nog? Wanneer komen ze dan weer?

    Ondertussen heeft mijn orenfabriek ontdekt dat de epoxy de malletjes opeet. En dat is nou jammer, want na 5 á 6 keer gieten blijkt er steeds meer siliconenprut in de oortjes achter te blijven. Na enkele sessies is de mal overleden. Tja. Zo schiet het niet op met de productie, ik hol voortdurend achter de feiten aan en het project begint aardig uit de hand te lopen. Nog even en mijn orenfabriek moet op zoek naar een ware orenproductiemedewerker.

    Toch zijn dit kleine logistieke probleempjes, het mag geen naam hebben. Wat pas echt zorgelijk is, is de moeizame start van het concertseizoen. Corona heeft het concertleven nog steeds stevig in zijn greep. Waar zijn al die zalen vol luisterende oren gebleven? Het is al maanden veel te stil voor musici en luisteraars. Mijn project ‘De stille luisteraar’ heeft daardoor een andere lading gekregen. Zittend onder die boom hoor je het ruisen van de wind en ontstaat het intense verlangen naar mooie concerten. Licht in onze zieltjes!

     

    Lees meer >> | 218 keer bekeken

  • Tuin van mijn gedachten

    12 juli 2020

    Tijdens het boetseren noemde ik haar steeds 'mijn liefie', deze mediterende vrouw onder de bomen. Het beeld is ontstaan tijdens de quarantainetijd in mijn atelier en het was alsof ze me gezelschap hield. Nederland viel stil en ikzelf viel stil. Om in een positieve mindset te blijven begon ik elke dag met beweging en een meditatie. Dat hielp. Het was een onzekere periode, maar er was meer dan ooit ruimte voor reflectie, verstilling, contemplatie. En van daaruit ontstond als vanzelf het thema voor dit beeld. Want wat er ook gebeurt, in gedachten ben je vrij!
     
    Gisteren heb ik het beeld naar Galerie Honingen gebracht in Gouda. Na afloop even op een terrasje gezeten op de Markt. Bedrijvigheid, reuring, mensen om me heen. En dat was toch ook wel weer héél erg fijn!
     
    Tuin van mijn gedachten
    brons
    hoogte 37 cm
    oplage 8
     

    Lees meer >> | 221 keer bekeken

  • Verwarring

    26 april 2020

    De blauwe regen bloeit, er dwarrelen duizenden roze bloemblaadjes op het gras en er staan knalrode tulpen in de voortuin. Het is van een vrolijkheid alsof er niets aan de hand is. Soms kan ik er even niet bij. Als ik denk aan het verdriet en de diepe eenzaamheid onder ouderen dan ben ik in verwarring en draait mijn hart om. Afgelopen week fietste ik naar mijn atelier en hoorde hoempapamuziek. Er stond een groot draaiorgel voor de ramen van een verzorgingstehuis, ik schoot even vol.

    Regelmatig zeggen mensen tegen me: "Het treft ons allemaal hè, deze pandemie. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje". Maar dat is niet waar. We hebben allemaal te maken met corona, maar ieder voert een totaal andere strijd. Het is maar net welk beroep je hebt en waar je huisje staat. Als je in de zorg werkt ren je je benen uit je lijf. Als je musicus bent ben je ineens al je werk kwijt en heb je zeeën van tijd. Verkoop je zeeppompjes dan ben je spekkoper, ben je kapper dan is je omzet nul. Ben je jong dan wil je gewoon lekker feesten, maar wanneer je lieve vader of moeder in een verpleeghuis woont heb je grote bezorgdheid. En elke dag wederom die trieste sterftecijfers. Wereldwijd.

    Ik kan het niet rijmen met de uitbundige lente en het intense gevoel van rust dat ik ervaar. Meer tijd voor bezinning, contemplatie. Het komt mijn creativiteit ten goede. Zou mijn moeder dan toch gelijk hebben? Rust, regelmaat en reinheid zijn goed voor een mens. Als ik eerlijk ben dan vind ik het stiekum ook wel fijn dat de hectiek van deze wereld even tot stilstand is gebracht. Ik voel de weldaad van een adempauze. Terwijl de gevolgen niet te overzien zijn.

    Zou er dan toch een calvinistisch trekje in mij huizen? Ik voel mij soms haast schuldig dat ik geniet van een wandeling in de zon. Wat kan ik doen? In de Volkskrant stond een mooi artikel over de filosoof Epictetus. “We moeten zo goed mogelijk doen wat in onze macht ligt, en voor de rest met de omstandigheden omgaan zoals ze nu eenmaal zijn”.

    En zo is het. Liefdevol en positief proberen te blijven. Goed zorgen voor mijn naasten, er zijn voor elkaar en doorgaan met mooie dingen maken. En vooral niet vergeten dankbaar te zijn om alles wat er nog wel is. Gek hè? Ik heb ineens meer oog voor die ene bloemknop in mijn eigen tuintje.

     

     

    Lees meer >> | 245 keer bekeken

  • Vogels en vissen

    17 april 2020

    Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af.
    Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt.
    Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet.
    Zet eindelijk het scherm op zwart.

    Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen
    die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen:
    verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart,
    een auto die wat vaker start.

    Maar: in Wuhan hoor je vogels zingen.
    Boven China was de lucht nog nooit zo blauw.
    In Venetië zien ze vissen in het helderste water sinds tijden.

    De kunst van leven was altijd dezelfde: ongevraagd komen,
    ongewild gaan, intussen doen wat je het liefste doet,
    vrede sluiten met je lot.

    Sluit de voordeur. Zet de tuindeur open, voel de zon op je gezicht.
    Denk voor je uit wat niemand hardop durft te zeggen:
    wij zijn een virus dat een virus heeft gekregen.

     

    Gedicht: Ingmar Heytze
    Beeld: Too wonderful to waste
    brons, 2020

    Lees meer >> | 239 keer bekeken

  • Meer blogs >>