• Requiem

    19 november 2017

    Een paar maanden terug hielp ik een goede vriend met het uitruimen van het ouderlijk huis. De oude man was 98 geworden. Het huis werd onttakeld, de kasten werden leeggeruimd, de familie reed talloze keren met een boedelbak naar de Snuffelmug. In de kaalgetrokken woning stond als één van de allerlaatste dingen een ontstemde piano met daarnaast een grote stapel vergeelde bladmuziek. "Als er nog wat voor je bijzit, neem het dan mee, Hiek". We bladerden door de muziek en speelden een paar laatste deunen tussen de ketsende muren. Een lichaam is als een huis. Als de dood is ingetreden moet je het verlaten.

    Een gedicht, “Requiem”:

    bleef wat hangen in het sleepvoetende huis
    om een uur te sterven met een oude vriend
    rook er licht naar de oorlog die ongemerkt
    was gaan liggen maar de hoge piano
    stond er nog met al haar
    tien stijve vingers

    nog amper ademen, vrachten verhalen
    verzwijgen. het was de maag, het haperende
    hart, het waren de rennende kinderen, daar
    buiten op straat, een step vergeten, de hoge
    blauwe bal die over de heg vloog
    waar bleef hij toch

    de bomen zetten hun tanden in de nacht, die
    als een druppel leven van zijn lippen vloeide: wat
    hebben we gelachen, had nog zo graag naar
    Wenen gewild, en: oude vrienden
    sterven niet. maar dat laatste heb ik
    niet meer gehoord

    Gedicht: Jabik Veenbaas; uit: De zon, het smalle bed, mijn lichaam

    Titel beeld: Requiem

    Materiaal: brons & bergkristal

    Oplage: unica

    © Foto's:  Betty van Engelen

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2 keer bekeken

  • Kijkje in de keuken

    13 november 2017

    Ooit had ik schilderles in Zeeland en mocht ik op een dag binnentreden in “Het Heilige der Heiligen”. De vrouw die mij lesgaf doelde daarmee op haar eigen werkplek en het werd mij al gauw duidelijk dat dit een daad van groot vertrouwen was. Ze gaf mij een kijkje in haar keuken en ik mocht haar werkplek zien die vol hing met schetsen, probeersels en zoekende voorstudies. Ja, een tip van de sluier werd opgelicht: hier werden grootse zaken verricht en zag je werk in wording.

    Heerlijk, dat snuffelen in andermans veren. Elk atelier heeft een eigen ziel en vertelt veel over de persoon die er werkt en de kunst die er wordt gemaakt.

    Onlangs waren we met Camerata in New York en zagen we de handschriften van beroemde componisten in The Morgan Library. Dichter bij het wezen van een compositie kun je haast niet komen. Het ontroerde mij dat ik oog in oog stond met het handgeschreven lied Morgen van Richard Strauss en de volstrekt chaotische krabbels van Puccini, werkend aan zijn Madame Butterfly. Verderop in het museum hingen schetsen van Rembrandt, Tiepolo, Pisanello en Watteau. Studies, probeersels om een compositie te verkennen, of om de anatomie te bestuderen. Waarschijnlijk allen naar het leven getekend. Dichterbij de essentie van wat een kunstenaar beweegt kun je niet komen. Ik bedacht me wederom dat onvoltooid nog veel interessanter is dan voltooid.

    Vorig weekend was het weer Kunstlijn, de jaarlijkse open atelierroute van Haarlem. Vele ontmoetingen, nieuwe gezichten, oude bekenden. Nieuwsgierige blikken in alle hoeken en gaten van het atelier. Vragen over het hoe en waarom. Gezelligheid, een wijntje erbij.

    Maar vandaag zijn de deuren gesloten en is de keuken weer van mij. En dat voelt toch ook wel weer lekker. Wat zullen we eten vandaag? De soep wordt pas opgediend als ie enigszins afgekoeld is.

    www.hiekemeppelink.com/blog

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 3 keer bekeken

  • Wintertijd

    29 oktober 2017

    De dame van de tijd vertoont wederom haar kunsten. Haar stokjes wijzen de tijd aan, maar haar wiel lijkt dolgedraaid. Terug van een tournee naar New York is mijn biologische klok behoorlijk in de war geraakt. Zomaar zes uren aan kostbare tijd verloren. En vandaag is het alsof zij zegt: kom, ik help je even, we geven je een uurtje terug: wintertijd, een kleine bonus.

    Ondertussen draait Chronos overuren. Het is de tijd van véél te lange to do-lijstjes. Er zijn zaken blijven liggen en die moeten allemaal op tijd af zijn. Deadlines halen noemen ze dat, maar enige relativering helpt, want dood ga je er niet aan.

    Waar is Kairos gebleven, de zachte, innerlijke tijd? Chronos holt, rent en vliegt. Nergens is de Chronos-tijd zo meedogenloos voelbaar als in New York. Het hart van deze stad heet niet voor niks Times Square. Daar is tijd geld, elke seconde telt, alles knippert en blinkt je tegemoet. De neonreclame schreeuwt, de stad borrelt, bruist en beweegt.

    Terug naar de stilte van het atelier. Voor het creatieve proces is het broodnodig om eerst de tijd te stillen. Gewoon een beetje doedelen. Maar waar haal je de tijd vandaan? Kan die klok niet gewoon even blijven hangen? Reflectie is een voorwaarde bij het creëren. In alle rust indrukken verwerken. Pas als je niets doet opent zich de ruimte om tot nieuwe inzichten te kunnen komen. Alleen vanuit die stille, innerlijke tijd kan een nieuw beeld ontstaan.

    ‘De windstilte van de ziel gaat aan het creatieve proces vooraf’ zegt Nietsche. ‘Hersenen moeten eerst ont-focussen om creatief te kunnen zijn’ zegt Sophie Schweizer, een neuroloog.

    Terug naar de stilte van het atelier. Ik rommel wat en zet een kop koffie.

    Titel: Allegorie op de Tijd

    Materiaal: Brons

    Oplage: 5 van 12

    Jaar: 2017

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 11 keer bekeken

  • Mozart

    8 oktober 2017

    Mozart

    Het vroege zonlicht trilt in de cypressen,
    Drijft als een blonde schaduw over ’t gras
    En stroomt, huiv’rend in het hooge vensterglas,
    In ’t blank boudoir der grijzende comtesse.

    Dezelfde dag moest steeds opnieuw gebeuren,
    - Hoor den gekooiden vogel boven haar -
    Weer buigt haar witgepoederd kapsel naar
    ’t Borduurwerk van verguld en bonte kleuren.

    Op ‘t zelfde uur wordt iemand ingelaten
    Die zwijgend buigt en voor ’t klavier zich zet,
    En uit het oude hart van ‘t zwak spinet
    Waait de verwelkte geur van een sonate.

    Zij volgt zijn handen langs de gele toetsen,
    - De thema’s keeren telkens weer terug -
    En ziet door ‘t zijraam de oprijlaan, de brug,
    De wandelaars, de miniature koetsen.

    Gedicht: Martinus Nijhoff

    De 19-jarige Mozart schreef in 1776 de Litaniae de venerabili altaris sacramento KV 243. Een bijzonder stuk met in elk deel de terugkerende woorden: miserere nobis. 
    Gisteren hebben we het uitgevoerd in de Doopsgezinde kerk in Haarlem. In het koor zag ik tot mijn verbazing allemaal jonge koppies: het bleek een samenwerkingsproject te zijn met het kamerkoor van de Vrije School in Haarlem. Leerlingen in de leeftijd van 16 tot 18 jaar mochten meezingen met het Haarlemse Bach Ensemble en stonden vol overgave te zingen, de meesten uit het hoofd. Het was behoorlijk kneden, vertelde dirigent Mark Lippe. Maar wat een prachtig resultaat! De jonge stemmen gaven een zilver randje aan de koorklank. En dat is wat mij enorm kan ontroeren: dat het estafettestokje op zo’n manier weer wordt doorgegeven aan een jongere generatie. De wereld is al hectisch genoeg. Ze gromt, ze graait, ze zuigt, ze blaast, om maar eens met Wende Snijders te spreken. En dan is er ineens een oase, zomaar op een zaterdagmiddag in de binnenstad. Mozart verbindt, het is muziek die je aanraakt en waar je stil van wordt vanbinnen. Als je dat op je 16e mag ontdekken, ja… dan ben je een gelukkig mens. 
    Miserere, miserere, miserere nobis.

    Titel beeld: Kyrie eleison
    Materiaal: brons

    www.hiekemeppelink.com/blog


     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 19 keer bekeken

  • Brief aan de zee

    17 september 2017

    Ooit heb ik geprobeerd je geheim 
    te doorgronden, maar je pakte je 
    zout in en droeg je geluiden weg 
    en in je golven stond: 
    verboden toegang 

    Vergeefs probeerde ik de dagen op 
    muziek te zetten 
    maar ach 
    zelfs de regen liep mij nonchalant 
    voorbij, en met 
    eeuwen stof over mijn voetstappen 
    bleef ik in de trieste sfeer van 
    oude gebeden en weefde verward 
    aan een sprookje dat vrede heet 

    Dan liet ik mij verleiden om te gaan 
    met de stemmen 
    - landinwaarts - 
    maar er waren meer dingen dan een 
    dromer ooit zal zien 
    en de wegen té veel 
    onderweg 

    En zo schrijf ik me zee 
    naar je toe 
    en al ben je te oud om met 
    nieuwe woorden aan te spreken 
    toch vraag ik je 
    overstem mijn gedachten 
    zet voet aan mijn land 
    en breng mij tot zwijgen 

    Gedicht: Johanna Kruit (uit: Landgrens; Bloemlezing 1970-1980)

    Titel: La Mer

    Materiaal: brons

    Afmeting: 42 x 26 x 11 cm

    Oplage: 3 van 8

     

     


     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 26 keer bekeken

  • Ambachtelijkheden

    11 september 2017

    Maandag wasdag luidt het gezegde. Ik ben in het atelier en heb de waspan aangezet. De zoete geur van gesmolten parafine verspreidt zich door het atelier en de waspan begint te pruttelen. Verhitten, smelten en ingieten. Want er moet een nieuwe Maan komen en een nieuwe Tijd. Ambachtelijkheden die erbij horen wanneer je in oplagen werkt. De mallen liggen klaar. Straks voorzichtig lossen, er mag zo min mogelijk breken. Maandag wasmodellendag. 

    Naast het creëren van nieuw werk is het hernemen van bestaande beelden een wederkerend en tijdrovend klusje. De wasmodellen worden, vóór ze naar de bronsgieterij gaan, met de hand af geboetseerd. Belletjes en naden worden weggewerkt, correcties zijn nodig om straks weer een mooi, strak gegoten bronzen beeld te krijgen. Aan het eind van de dag gaan ze in een grote doos en op de post.

    Ik noem het een Zen bezigheid: in de stilte van het atelier ontstaat een prettige focus en concentratie. Het is goed om, na alle hectiek, te landen en ondertussen m'n gedachten te laten gaan. Deze wasmodellen hebben hun creatieve zoektocht al gehad. Geen heftige dynamiek, geen creëerdrift, geen nieuwsgierigheid. Ze zijn al en dat geeft rust. Ondertussen zijn de oorwurmen van de afgelopen concerten stevig. Rondcirkelende deunen in m'n hoofd. Heel vaag borrelt er inspiratie voor nieuw werk. Het pruttelt, net zoals de waspan. Langzaam tekent zich iets af. Laat maar gebeuren, nog even niets doen. Inspiratie is net een bol energie die zich eerst moet verzamelen in je binnenste en er dan ineens uit wil knallen. Nu nog even niet. Opladen. Stilte voor de storm. 

    Maandag wasmodellendag.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 32 keer bekeken

  • Lof-Sangh van de vermaerde Stadt Gouda

    27 augustus 2017

    Het is een “Mirakel”! Want soms is één en één drie en komen allerlei lijnen samen. Volgende week zondag is dat het geval en dat voelt bijzonder.

    Het toeval wil namelijk dat wij op 3 september met Camerata Trajectina een wandelconcert geven in het Oude Stadhuys op de Grote Markt in Gouda. En dat tegelijkertijd Galerie Honingen deze maand haar 20-jarig jubileum viert, waarvoor ik een speciaal beeld heb gemaakt over de stad Gouda. Met daarin de profielen van het Oude Stadhuys, de Waag, de St. Jan en de "Goudse Glazen". Toen ik aan dit beeld begon was de concertlocatie nog niet bekend, laat staan dat er zicht was op de inhoud van de liederen.

    Wat is er nu mooier dan dat dit beeld tijdens het concert wordt getoond ìn het Oude Stadhuys? Een dubbele Laudatio op Gouda, in zang én in brons.

    Ik had ogen als schoteltjes toen ik het programma opende dat Nico van der Meel had samengesteld voor ons ensemble. Want het leuke is: wij zingen ook uit het liedboekje “Den Singende Swaen” van de Goudse pastor en dichter Guilielmus de Swaen (1655) en in één van de liederen worden zowaar de Goudse Glazen van de St. Janskerk bezongen:

    “Haere glasen zijn geschreven,

    Met soo Meesterlijcke handt

    Dat haer’s g’lijck by menschen leven

    In de werelt niemandt vandt.

    Dese wonderlijcke Glasen

    Zijn geschreven van Crabeth,

    Wiens memory altijdt blasen

    Fama sal met haer Trompet”

    Bovendien zingen we over de Goudse rederijkerskamer De Goudsbloem en één van de rederijkersspreuken staat in de voetplaat van het beeld: “Felici Goudae fidere nate tuae”: Gelukkig geboren onder het gesternte van Gouda.

    En we zingen een lied over een ander beeld: het mirakellied:“Beschrijvinge van ’t Miraculeuse Lieve Vrouwen Beeldt” dat verhaalt van een Mariabeeld dat een brand op schepen in de haven van Gouda geblust zou hebben.

    De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

    Titel: In Laudem Urbis Goudae

    Materiaal: brons & glas

    Oplage: 3

    Afmeting: 56 x 59 x 9 cm

    Wandelconcert zondag 3 september: www.geelvinck.nl

    Na het concert is het beeld te zien tijdens de jubileumexpositie van Galerie Honingen 7 t/m 23 september; www.honingen.com

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 28 keer bekeken

  • De chemie van de ziel

    20 augustus 2017

    De chemie van de ziel

    De oudste geleerden al dachten dat
    wij worden bewoond door de ziel

    ergens moest ons lichaam zijn wat
    het was maar dat tegelijkertijd ook niet zijn
    iets onvoorstelbaar anders

    harde wetenschap heeft nu laten zien
    dat dit inderdaad zo is

    met de mooiste machines is er gekeken
    waar en wanneer onze moleculen veranderen
    in zoiets vluchtigs als bijvoorbeeld
    een gelukkige herinnering

    en waar en wanneer die herinnering
    weer in de moleculen verdwijnt
    op dezelfde plek op hetzelfde moment

    en jawel: de beeldschermen bleven leeg
    en de printers zwegen – duidelijker
    bewijs is er niet.

    uit Een man in de tuin (2004), Rutger Kopland

    Op mijn website staat al jarenlang een motto. Want wat is het toch dat me beweegt? Vanwaar die niet aflatende drang om te willen creeëren, bezig te willen zijn met kunst en muziek? Geen zee te hoog in deze zoektocht, lijkt het wel. Waarom? Wat zoek je dan precies? Taaie processen, weerbarstige materialen, een atelier boordevol staketsels en gipszakken, een studio met voor de zoveelste keer een berg nieuwe noten op de piano. Met ups en downs willen ploeteren en als maar aan de gang willen zijn, willen uiten, zowel in vluchtige klank als in aardse klei. Dit is mijn motto dat ik in 2002 schreef in mijn beeldhouwboek:

    “Achter de werkelijkheid

    Ligt een andere dimensie verborgen

    Als ik daar een glimp van mag opvangen

    Dan ben ik gelukkig”

    En ja hoor, het leven is ongrijpbaar Na al die jaren bleven mijn beeldschermen nog steeds leeg. Maar weet ik diep van binnen: kunst en muziek maken gelukkig!

     

    Foto 1: The Most Precious, brons & bergkristal

    Foto 2: Atelierrommel 2006

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 50 keer bekeken

  • Het woordje kunst

    13 augustus 2017

    Het woordje kunst

    Eerst dacht ik bij het woordje kunst alleen aan schilderijen,
    die stilletjes gevangen zijn in lijsten aan de wand.
    Ik vond dat zielig en ik wou een schilderij bevrij'en,
    maar ach, ik mocht het zelfs niet eens beroeren met mijn hand.

    Toen dacht ik bij het woordje kunst ook eens aan beeldhouwwerken,
    die doodstil staan gevangen op een sokkel in de grond.
    Ik heb een beeld gestreeld, maar of een steen een aai kan merken?
    Ik weet niet eens of 't standbeeld zélf wel wist dat het bestond!

    Nu denk ik bij het woordje kunst aan thuis en aan verhalen,
    die opgeslagen liggen in een dichtgeslagen boek.
    Ik kan er met mijn vinger en mijn ogen in verdwalen
    en vind er soms een streling in als ik een streling zoek.

     

    Gedicht: Ted van Lieshout

    Titel beeld: Inzicht

    Materiaal: brons

    Afmeting: 28 x 16 x 7 cm

    Oplage: 2 van 8

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 39 keer bekeken

  • Aan de waterkant

    6 augustus 2017

    Die ene stap vooruit: voorzichtig, het evenwicht bewarend en weloverwogen stapt de vrouw het water in. Of is er toch een aarzeling? We wandelen door de tijd, maken daarbij steeds onze keuzes.

    Keerpunten in je leven vragen moed. Sta je stevig genoeg op dat ene been om de volgende fase in te glijden? Het maken van keuzes gaat veel gemakkelijker wanneer je in balans bent, stevig op beide benen staat en lekker in je vel zit. Een mijmering langs de waterkant kan ineens een nieuw en helder inzicht geven. Water heeft een fijne eigenschap, want het weerspiegelt en reflecteert. In het beroemde boek Narziss und Goldmund van Hermann Hesse zit Narziss aan de waterkant en ziet zichzelf.

    Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik kan soms eindeloos wikken en wegen bij het nemen van beslissingen. Hoe meer er te kiezen valt des te lastiger het wordt. Intuïtief weet ik het vaak meteen, maar daarna gaat de ratio zich ermee bemoeien en ontstaat er twijfel. Om vervolgens, na lang beraad, weer uit te komen bij mijn eerste keuze.

    Als ik deze vrouw was zou ik het nu wel weten: hup het water in! Europa zucht op dit moment onder een hittegolf en kampt met de ernstigste hitte van de afgelopen 10 jaar. In Rome was het afgelopen donderdag zelfs 43 graden. Dan kun je maar beter toeven aan de waterkant en verkoeling zoeken. 

     

    Titel: Au bord de l’eau

    Afmeting: 100 x 64 x  58 cm

    Materiaal: brons

    Expositie: Beeldentuin Mariënheem 8 april t/m 4 oktober 2017

    Foto's: gemaakt in Beeldentuin De Booghgaard in 2016

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 40 keer bekeken

  • Meer blogs >>