• Brief aan de zee

    17 september 2017

    Ooit heb ik geprobeerd je geheim 
    te doorgronden, maar je pakte je 
    zout in en droeg je geluiden weg 
    en in je golven stond: 
    verboden toegang 

    Vergeefs probeerde ik de dagen op 
    muziek te zetten 
    maar ach 
    zelfs de regen liep mij nonchalant 
    voorbij, en met 
    eeuwen stof over mijn voetstappen 
    bleef ik in de trieste sfeer van 
    oude gebeden en weefde verward 
    aan een sprookje dat vrede heet 

    Dan liet ik mij verleiden om te gaan 
    met de stemmen 
    - landinwaarts - 
    maar er waren meer dingen dan een 
    dromer ooit zal zien 
    en de wegen té veel 
    onderweg 

    En zo schrijf ik me zee 
    naar je toe 
    en al ben je te oud om met 
    nieuwe woorden aan te spreken 
    toch vraag ik je 
    overstem mijn gedachten 
    zet voet aan mijn land 
    en breng mij tot zwijgen 

    Gedicht: Johanna Kruit (uit: Landgrens; Bloemlezing 1970-1980)

    Titel: La Mer

    Materiaal: brons

    Afmeting: 42 x 26 x 11 cm

    Oplage: 3 van 8

     

     


     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2 keer bekeken

  • Ambachtelijkheden

    11 september 2017

    Maandag wasdag luidt het gezegde. Ik ben in het atelier en heb de waspan aangezet. De zoete geur van gesmolten parafine verspreidt zich door het atelier en de waspan begint te pruttelen. Verhitten, smelten en ingieten. Want er moet een nieuwe Maan komen en een nieuwe Tijd. Ambachtelijkheden die erbij horen wanneer je in oplagen werkt. De mallen liggen klaar. Straks voorzichtig lossen, er mag zo min mogelijk breken. Maandag wasmodellendag. 

    Naast het creëren van nieuw werk is het hernemen van bestaande beelden een wederkerend en tijdrovend klusje. De wasmodellen worden, vóór ze naar de bronsgieterij gaan, met de hand af geboetseerd. Belletjes en naden worden weggewerkt, correcties zijn nodig om straks weer een mooi, strak gegoten bronzen beeld te krijgen. Aan het eind van de dag gaan ze in een grote doos en op de post.

    Ik noem het een Zen bezigheid: in de stilte van het atelier ontstaat een prettige focus en concentratie. Het is goed om, na alle hectiek, te landen en ondertussen m'n gedachten te laten gaan. Deze wasmodellen hebben hun creatieve zoektocht al gehad. Geen heftige dynamiek, geen creëerdrift, geen nieuwsgierigheid. Ze zijn al en dat geeft rust. Ondertussen zijn de oorwurmen van de afgelopen concerten stevig. Rondcirkelende deunen in m'n hoofd. Heel vaag borrelt er inspiratie voor nieuw werk. Het pruttelt, net zoals de waspan. Langzaam tekent zich iets af. Laat maar gebeuren, nog even niets doen. Inspiratie is net een bol energie die zich eerst moet verzamelen in je binnenste en er dan ineens uit wil knallen. Nu nog even niet. Opladen. Stilte voor de storm. 

    Maandag wasmodellendag.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 2 keer bekeken

  • Lof-Sangh van de vermaerde Stadt Gouda

    27 augustus 2017

    Het is een “Mirakel”! Want soms is één en één drie en komen allerlei lijnen samen. Volgende week zondag is dat het geval en dat voelt bijzonder.

    Het toeval wil namelijk dat wij op 3 september met Camerata Trajectina een wandelconcert geven in het Oude Stadhuys op de Grote Markt in Gouda. En dat tegelijkertijd Galerie Honingen deze maand haar 20-jarig jubileum viert, waarvoor ik een speciaal beeld heb gemaakt over de stad Gouda. Met daarin de profielen van het Oude Stadhuys, de Waag, de St. Jan en de "Goudse Glazen". Toen ik aan dit beeld begon was de concertlocatie nog niet bekend, laat staan dat er zicht was op de inhoud van de liederen.

    Wat is er nu mooier dan dat dit beeld tijdens het concert wordt getoond ìn het Oude Stadhuys? Een dubbele Laudatio op Gouda, in zang én in brons.

    Ik had ogen als schoteltjes toen ik het programma opende dat Nico van der Meel had samengesteld voor ons ensemble. Want het leuke is: wij zingen ook uit het liedboekje “Den Singende Swaen” van de Goudse pastor en dichter Guilielmus de Swaen (1655) en in één van de liederen worden zowaar de Goudse Glazen van de St. Janskerk bezongen:

    “Haere glasen zijn geschreven,

    Met soo Meesterlijcke handt

    Dat haer’s g’lijck by menschen leven

    In de werelt niemandt vandt.

    Dese wonderlijcke Glasen

    Zijn geschreven van Crabeth,

    Wiens memory altijdt blasen

    Fama sal met haer Trompet”

    Bovendien zingen we over de Goudse rederijkerskamer De Goudsbloem en één van de rederijkersspreuken staat in de voetplaat van het beeld: “Felici Goudae fidere nate tuae”: Gelukkig geboren onder het gesternte van Gouda.

    En we zingen een lied over een ander beeld: het mirakellied:“Beschrijvinge van ’t Miraculeuse Lieve Vrouwen Beeldt” dat verhaalt van een Mariabeeld dat een brand op schepen in de haven van Gouda geblust zou hebben.

    De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

    Titel: In Laudem Urbis Goudae

    Materiaal: brons & glas

    Oplage: 3

    Afmeting: 56 x 59 x 9 cm

    Wandelconcert zondag 3 september: www.geelvinck.nl

    Na het concert is het beeld te zien tijdens de jubileumexpositie van Galerie Honingen 7 t/m 23 september; www.honingen.com

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 6 keer bekeken

  • De chemie van de ziel

    20 augustus 2017

    De chemie van de ziel

    De oudste geleerden al dachten dat
    wij worden bewoond door de ziel

    ergens moest ons lichaam zijn wat
    het was maar dat tegelijkertijd ook niet zijn
    iets onvoorstelbaar anders

    harde wetenschap heeft nu laten zien
    dat dit inderdaad zo is

    met de mooiste machines is er gekeken
    waar en wanneer onze moleculen veranderen
    in zoiets vluchtigs als bijvoorbeeld
    een gelukkige herinnering

    en waar en wanneer die herinnering
    weer in de moleculen verdwijnt
    op dezelfde plek op hetzelfde moment

    en jawel: de beeldschermen bleven leeg
    en de printers zwegen – duidelijker
    bewijs is er niet.

    uit Een man in de tuin (2004), Rutger Kopland

    Op mijn website staat al jarenlang een motto. Want wat is het toch dat me beweegt? Vanwaar die niet aflatende drang om te willen creeëren, bezig te willen zijn met kunst en muziek? Geen zee te hoog in deze zoektocht, lijkt het wel. Waarom? Wat zoek je dan precies? Taaie processen, weerbarstige materialen, een atelier boordevol staketsels en gipszakken, een studio met voor de zoveelste keer een berg nieuwe noten op de piano. Met ups en downs willen ploeteren en als maar aan de gang willen zijn, willen uiten, zowel in vluchtige klank als in aardse klei. Dit is mijn motto dat ik in 2002 schreef in mijn beeldhouwboek:

    “Achter de werkelijkheid

    Ligt een andere dimensie verborgen

    Als ik daar een glimp van mag opvangen

    Dan ben ik gelukkig”

    En ja hoor, het leven is ongrijpbaar Na al die jaren bleven mijn beeldschermen nog steeds leeg. Maar weet ik diep van binnen: kunst en muziek maken gelukkig!

     

    Foto 1: The Most Precious, brons & bergkristal

    Foto 2: Atelierrommel 2006

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 19 keer bekeken

  • Het woordje kunst

    13 augustus 2017

    Het woordje kunst

    Eerst dacht ik bij het woordje kunst alleen aan schilderijen,
    die stilletjes gevangen zijn in lijsten aan de wand.
    Ik vond dat zielig en ik wou een schilderij bevrij'en,
    maar ach, ik mocht het zelfs niet eens beroeren met mijn hand.

    Toen dacht ik bij het woordje kunst ook eens aan beeldhouwwerken,
    die doodstil staan gevangen op een sokkel in de grond.
    Ik heb een beeld gestreeld, maar of een steen een aai kan merken?
    Ik weet niet eens of 't standbeeld zélf wel wist dat het bestond!

    Nu denk ik bij het woordje kunst aan thuis en aan verhalen,
    die opgeslagen liggen in een dichtgeslagen boek.
    Ik kan er met mijn vinger en mijn ogen in verdwalen
    en vind er soms een streling in als ik een streling zoek.

     

    Gedicht: Ted van Lieshout

    Titel beeld: Inzicht

    Materiaal: brons

    Afmeting: 28 x 16 x 7 cm

    Oplage: 2 van 8

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 16 keer bekeken

  • Aan de waterkant

    6 augustus 2017

    Die ene stap vooruit: voorzichtig, het evenwicht bewarend en weloverwogen stapt de vrouw het water in. Of is er toch een aarzeling? We wandelen door de tijd, maken daarbij steeds onze keuzes.

    Keerpunten in je leven vragen moed. Sta je stevig genoeg op dat ene been om de volgende fase in te glijden? Het maken van keuzes gaat veel gemakkelijker wanneer je in balans bent, stevig op beide benen staat en lekker in je vel zit. Een mijmering langs de waterkant kan ineens een nieuw en helder inzicht geven. Water heeft een fijne eigenschap, want het weerspiegelt en reflecteert. In het beroemde boek Narziss und Goldmund van Hermann Hesse zit Narziss aan de waterkant en ziet zichzelf.

    Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik kan soms eindeloos wikken en wegen bij het nemen van beslissingen. Hoe meer er te kiezen valt des te lastiger het wordt. Intuïtief weet ik het vaak meteen, maar daarna gaat de ratio zich ermee bemoeien en ontstaat er twijfel. Om vervolgens, na lang beraad, weer uit te komen bij mijn eerste keuze.

    Als ik deze vrouw was zou ik het nu wel weten: hup het water in! Europa zucht op dit moment onder een hittegolf en kampt met de ernstigste hitte van de afgelopen 10 jaar. In Rome was het afgelopen donderdag zelfs 43 graden. Dan kun je maar beter toeven aan de waterkant en verkoeling zoeken. 

     

    Titel: Au bord de l’eau

    Afmeting: 100 x 64 x  58 cm

    Materiaal: brons

    Expositie: Beeldentuin Mariënheem 8 april t/m 4 oktober 2017

    Foto's: gemaakt in Beeldentuin De Booghgaard in 2016

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 19 keer bekeken

  • Lied aan de maan

    30 juli 2017

    Rusalka is een waternimf en dat is niet handig wanneer je verliefd bent op een mensenman. Wat op zich weer een handig gegeven is bij het schrijven van een opera. Want een ongelukkige liefde is namelijk altijd goed. Koren op de molen van de componist, het levert een libretto met drama op.

    In de opera Rusalka van Antonín Dvořák zingt Rusalka haar 'Lied aan de maan', waarin zij, badend in het meer, haar gevoelens uit aan de maan. Nooit zal zij haar geliefde kunnen bereiken, want haar vader, de Watergeest, heeft haar verboden met hem om te gaan. Het is een wereldberoemde aria geworden, die bol staat van weemoed, verlangen en passie. 

    Op een dag kreeg ik een onooglijke plastic lampenkap uit een schuur. De bol was van plexiglas, vergeeld en beschadigd. "Hiek, misschien kun jij hier nog iets mee?". De eigenaresse van de lampenkap vertrouwde mij toe dat ze de lamp zelf ook altijd heel lelijk had gevonden. Maar haar echtgenoot was zó enthousiast thuisgekomen met de lamp dat ze er niets van had durven zeggen. Jarenlang had de plastic maan in hun achtertuin geschenen. Inmiddels leeft haar man niet meer en belandde de lamp stante pede in de rommelschuur.

    Ja, ik kon er wel wat mee. Het was een perfecte basis om op te boetseren. Maar wat? Ik dacht aan de maan en hoorde inwendig de melodie van de maanaria van Dvořák. Eureka, thema gevonden!

    Maar hoe beeldhouw je gevoelens aan de maan? Zingen is vluchtig, maar bij beeldhouwers gelden de wetten van de zwaartekracht. Tastbaar moest het worden en dus besloot ik dat Rusalka haar eigen maan mocht omarmen. Stilletjes, zonder zucht, zonder klacht, zonder zang. Verdrietig liggend, voelend, een stil lied aan de maan.

     

    Titel: Rusalka

    Materiaal: brons

    Oplage: 8 van 8

    Muziek: Fragment van de maanaria, gezongen door Renée Fleming

    Expositie: Galerie Honingen

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 29 keer bekeken

  • Stilte

    16 juli 2017

    Muziek kan niet zonder stilte. De rusten in een muziekstuk zijn minstens zo belangrijk als de noten. Goede muziek is voedsel voor onze ziel. Het is een transportmiddel naar een dieper laagje in je zijn en dat voelt als een grote rijkdom. Eenmaal gevoed kan het daarna ook heerlijk zijn om gewoon even stil te zijn. Tijdens de terugrit na een concert heb ik de radio vaak niet aan.

    Een beroemd citaat van Tao Meng: 'Stilte is niet afwezigheid van geluid. Stilte is de diepste klank'.

    Misschien is het wel daarom dat ik in mijn beelden regelmatig een ode breng aan de stilte.

    Het oor keert vaak terug als metafoor van het innerlijk luisteren. Maar ook letterlijk zijn mijn oren mij lief. Ik bescherm ze met mijn leven als ik per ongeluk in een te luide soundscape terecht kom: snel mijn oordoppen in om gehoorbeschadiging te voorkomen. Oor en stem zijn een symbiose en maken samen het geluid. Zonder oor geen sturing aan de vocale stroom. Wat beginnen wij musici zonder ons gehoor? En trouwens, wat beginnen wij zonder een zaal met aandachtig luisterende oren?

    Goed beschouwd zijn het wonderlijke dingen: geen oor is namelijk hetzelfde. In de tijd dat ik oren boetseerde keek ik uitsluitend nog naar ieders oren, op zoek naar bijzondere exemplaren. En er zijn me toch veel uitzonderlijke flappen!

    Ode aan de stilte. Geluid maken is fantastisch, maar hoe heerlijk is het om ook eens te zwijgen. In de stilte van mijn atelier ervaar ik dat regelmatig. Maar ook een vakantieperiode kan een weldadige adempauze zijn. Gewoon even stil zijn, tot rust komen. Tijd voor reflectie, want er is zoveel ruis in de wereld en in ons zelf. Hoor je jezelf nog wel of loop je alleen maar te rennen van de ene klus naar de andere? Wat houdt je bezig, wat is de essentie van al je bezigheden? En horen we elkaar nog wel? Iedereen schreeuwt om het hardst, we leven in een steeds luidere wereld. Echt connectie krijg je denk ik pas als je echt probeert te luisteren.

    Ja, bijna. Nog één week en dan is het vakantie. Zing-zang-zomerstop. Pootje baden in de vijver ;)

     

     

    Titel: Ode aan de stilte

    Omschrijving: 21 drijvende oren in een vijver

    Materiaal: kunsthars en vulschuim

    Oplage: UnicaWas te zien bij: Beeldentuin De Booghgaard 2006, Kunstschouw Zeeland 2012, Beeldentuin Jan van de Riet Heemstede 2015 en Beeldentuin De Wielegaard 2016

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 30 keer bekeken

  • Ode aan de Peperbus

    9 juli 2017

    Vele Zwollenaren moeten gedacht hebben: 'Wat doet onze Peperbus ineens vreemd'. Het carillon van deze beroemde Zwolse toren speelde die dag uitsluitend flarden en zweeg daarna weer even. 

    Degene die dat op haar geweten had was blokfluitiste Saskia Coolen. Zij speelde namelijk bij het kunstwerk 'Ode aan de Peperbus' tijdens de opening van mijn expositie in de tuin van het Stedelijk Museum. Als een rattenvangster van Hamelen lokte zij alle museumbezoekers en genodigden naar de tuin en speelde daar, samen met de beiaardier van de Peperbus, het stuk Batali van Jacob van Eyck, de blokfluitist, beiaardier en klokkendeskundige uit de Gouden Eeuw. Een echte klassieke 'battle', want de klokken en fluit boksen in dit stuk voortdurend tegen elkaar op. 

    Eerder die week hadden conservator Aranka Wijnbeek en ik de stadsmuur van de binnentuin van het museum bekleedt met 55 oren. Een ode aan de Peperbus, voor elke klok een oor. Het was een pittige klus, maar voor de medewerkers van het museum was geen oor teveel. Het weer was goed en ze klommen graag trapje op trapje af met boormachine en slagpennen. En ook beiaardier Roy Kroese moest eraan geloven. Bij zijn klim naar boven moest hij een aantal oren meenemen om te bevestigen aan de balustrade van de toren. 

    En zo kon het feest beginnen. Saskia en Roy speelden vraag en antwoord, een dialoog tussen toren en museumtuin. En de nietsvermoedende winkelende Zwollenaren spitsten hun oren. 

     

     

    Titel: Ode aan de Peperbus

    Materiaal: gietsteen en kunsthars

    Locatie: Stedelijk Museum Zwolle

    Oplage: unica

    Jaar: 2009

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 24 keer bekeken

  • Ontmoetingen

    2 juli 2017

    Ontmoetingen

    “Kunst helpt je te leven en te sterven”. Het is een uitspraak van filosoof Alain de Botton uit een artikel over de noodzaak van kunst. Hij schrijft:

    “Kunstwerken kunnen ons leven beter maken. We moeten zo vaak sterk zijn dat we steeds slechter worden in zacht en aardig zijn. Kunst nodigt ons uit weer aardig te zijn”. Botton vervolgt: “Kunst is een geconcentreerde dosis van goede dingen in de wereld. Het herinnert ons aan wat liefde is, wat creativiteit is, goedheid, vrijheid. Kunstwerken kunnen ons leven beter maken”.

    Toch kan kunst ook provoceren en akelig confronteren. En het is echt niet zo dat mensen die zich met kunst bezig houden aardiger zijn dan de rest. Er zijn ook onaardige kunstenaars op de wereld (een paar maar, hoor). Maar voor mij is het waar, ook deze week heb ik het weer heel sterk gevoeld: kunst maakt gelukkig! En uit de grond van mijn hart voeg ik daar aan toe: ook muziek, theatervoorstellingen, goede films, goede boeken omarmen de mens. Ze zijn vensters op de wereld en op wie wij zijn. Ze transformeren onderlagen, maken ons bewust, maken herinneringen en ervaringen zichtbaar. Kunst raakt aan. En van daaruit ontstaat verbinding, ontmoeting, een gesprek.

    Het was een intensieve week met verschillende mensen die op atelierbezoek kwamen. Zomaar een aantal nieuwe ontmoetingen. Kennismaking, persoonlijke verhalen. Directe aanleiding was steeds: een beeld. Een beeld dat symbool is gaan staan voor iets uit hun eigen leven. En dat is wat mij ontroert: dat je binnen de kortste keren een gesprek hebt dat echt ergens over gaat. Ja, zo mooi, dan bereik je elkaar!

    Titel: The Most Precious

    Materiaal: brons & bergkristal

    Oplage: 12 van 12

    Jaar: 2008

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 29 keer bekeken

  • Meer blogs >>