• Stilte

    16 juli 2017

    Muziek kan niet zonder stilte. De rusten in een muziekstuk zijn minstens zo belangrijk als de noten. Goede muziek is voedsel voor onze ziel. Het is een transportmiddel naar een dieper laagje in je zijn en dat voelt als een grote rijkdom. Eenmaal gevoed kan het daarna ook heerlijk zijn om gewoon even stil te zijn. Tijdens de terugrit na een concert heb ik de radio vaak niet aan.

    Een beroemd citaat van Tao Meng: 'Stilte is niet afwezigheid van geluid. Stilte is de diepste klank'.

    Misschien is het wel daarom dat ik in mijn beelden regelmatig een ode breng aan de stilte.

    Het oor keert vaak terug als metafoor van het innerlijk luisteren. Maar ook letterlijk zijn mijn oren mij lief. Ik bescherm ze met mijn leven als ik per ongeluk in een te luide soundscape terecht kom: snel mijn oordoppen in om gehoorbeschadiging te voorkomen. Oor en stem zijn een symbiose en maken samen het geluid. Zonder oor geen sturing aan de vocale stroom. Wat beginnen wij musici zonder ons gehoor? En trouwens, wat beginnen wij zonder een zaal met aandachtig luisterende oren?

    Goed beschouwd zijn het wonderlijke dingen: geen oor is namelijk hetzelfde. In de tijd dat ik oren boetseerde keek ik uitsluitend nog naar ieders oren, op zoek naar bijzondere exemplaren. En er zijn me toch veel uitzonderlijke flappen!

    Ode aan de stilte. Geluid maken is fantastisch, maar hoe heerlijk is het om ook eens te zwijgen. In de stilte van mijn atelier ervaar ik dat regelmatig. Maar ook een vakantieperiode kan een weldadige adempauze zijn. Gewoon even stil zijn, tot rust komen. Tijd voor reflectie, want er is zoveel ruis in de wereld en in ons zelf. Hoor je jezelf nog wel of loop je alleen maar te rennen van de ene klus naar de andere? Wat houdt je bezig, wat is de essentie van al je bezigheden? En horen we elkaar nog wel? Iedereen schreeuwt om het hardst, we leven in een steeds luidere wereld. Echt connectie krijg je denk ik pas als je echt probeert te luisteren.

    Ja, bijna. Nog één week en dan is het vakantie. Zing-zang-zomerstop. Pootje baden in de vijver ;)

    Titel: Ode aan de stilte

    Omschrijving: 21 drijvende oren in een vijver

    Materiaal: kunsthars en vulschuim

    Oplage: Unica

    Was te zien bij: Beeldentuin De Booghgaard 2006, Kunstschouw Zeeland 2012, Beeldentuin Jan van de Riet Heemstede 2015 en Beeldentuin De Wielegaard 2016

     

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 6 keer bekeken

  • Ode aan de Peperbus

    9 juli 2017

    Vele Zwollenaren moeten gedacht hebben: 'Wat doet onze Peperbus ineens vreemd'. Het carillon van deze beroemde Zwolse toren speelde die dag uitsluitend flarden en zweeg daarna weer even. 

    Degene die dat op haar geweten had was blokfluitiste Saskia Coolen. Zij speelde namelijk bij het kunstwerk 'Ode aan de Peperbus' tijdens de opening van mijn expositie in de tuin van het Stedelijk Museum. Als een rattenvangster van Hamelen lokte zij alle museumbezoekers en genodigden naar de tuin en speelde daar, samen met de beiaardier van de Peperbus, het stuk Batali van Jacob van Eyck, de blokfluitist, beiaardier en klokkendeskundige uit de Gouden Eeuw. Een echte klassieke 'battle', want de klokken en fluit boksen in dit stuk voortdurend tegen elkaar op. 

    Eerder die week hadden conservator Aranka Wijnbeek en ik de stadsmuur van de binnentuin van het museum bekleedt met 55 oren. Een ode aan de Peperbus, voor elke klok een oor. Het was een pittige klus, maar voor de medewerkers van het museum was geen oor teveel. Het weer was goed en ze klommen graag trapje op trapje af met boormachine en slagpennen. En ook beiaardier Roy Kroese moest eraan geloven. Bij zijn klim naar boven moest hij een aantal oren meenemen om te bevestigen aan de balustrade van de toren. 

    En zo kon het feest beginnen. Saskia en Roy speelden vraag en antwoord, een dialoog tussen toren en museumtuin. En de nietsvermoedende winkelende Zwollenaren spitsten hun oren. 

    Titel: Ode aan de Peperbus

    Materiaal: gietsteen en kunsthars

    Locatie: Stedelijk Museum Zwolle

    Oplage: unica

    Jaar: 2009

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 5 keer bekeken

  • Ontmoetingen

    2 juli 2017

    Ontmoetingen

    “Kunst helpt je te leven en te sterven”. Het is een uitspraak van filosoof Alain de Botton uit een artikel over de noodzaak van kunst. Hij schrijft:

    “Kunstwerken kunnen ons leven beter maken. We moeten zo vaak sterk zijn dat we steeds slechter worden in zacht en aardig zijn. Kunst nodigt ons uit weer aardig te zijn”. Botton vervolgt: “Kunst is een geconcentreerde dosis van goede dingen in de wereld. Het herinnert ons aan wat liefde is, wat creativiteit is, goedheid, vrijheid. Kunstwerken kunnen ons leven beter maken”.

    Toch kan kunst ook provoceren en akelig confronteren. En het is echt niet zo dat mensen die zich met kunst bezig houden aardiger zijn dan de rest. Er zijn ook onaardige kunstenaars op de wereld (een paar maar, hoor). Maar voor mij is het waar, ook deze week heb ik het weer heel sterk gevoeld: kunst maakt gelukkig! En uit de grond van mijn hart voeg ik daar aan toe: ook muziek, theatervoorstellingen, goede films, goede boeken omarmen de mens. Ze zijn vensters op de wereld en op wie wij zijn. Ze transformeren onderlagen, maken ons bewust, maken herinneringen en ervaringen zichtbaar. Kunst raakt aan. En van daaruit ontstaat verbinding, ontmoeting, een gesprek.

    Het was een intensieve week met verschillende mensen die op atelierbezoek kwamen. Zomaar een aantal nieuwe ontmoetingen. Kennismaking, persoonlijke verhalen. Directe aanleiding was steeds: een beeld. Een beeld dat symbool is gaan staan voor iets uit hun eigen leven. En dat is wat mij ontroert: dat je binnen de kortste keren een gesprek hebt dat echt ergens over gaat. Ja, zo mooi, dan bereik je elkaar!

    Titel: The Most Precious

    Materiaal: brons & bergkristal

    Oplage: 12 van 12

    Jaar: 2008

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 10 keer bekeken

  • Inzicht

    25 juni 2017

    Inzicht hebben betekent letterlijk: doorhebben hoe iets in elkaar zit. Het betekent ook: het beseffen of erkennen van iets. Je kunt ineens iets inzien, tot nieuwe inzichten komen. We lezen, we onderzoeken, we leren. We willen de wereld en onszelf beter leren begrijpen. Inzicht is ook: bewustwording, persoonlijke groei.

    De mens zoekt. In de meeste culturen is die zoektocht gebaseerd op drie pijlers: de wetenschappelijke traditie, de traditie van de kunsten en de spirituele & religieuze traditie.

    Ooit maakte ik onderstaand miniatuurtje voor een buurtgenoot die promoveerde. Ze had lang onderzoek gedaan als geriater en moest haar onderzoeksresultaten wetenschappelijk verdedigen. Ik noemde het beeldje ‘Inzicht’.  Maar was het inzicht of ging het hier om kennis?

    Na dit kleine beeldje vond ik dat er groter inzicht moest komen: een jaar later ontstond een anderhalve meter hoge toren van gietstenen boeken met daarop een grote wijsvinger. Het werd uiteindelijk het beeld ’De Wegwijzer’, een hommage aan ‘het boek’: boeken als inspiratiebron, als gids, als wegwijzers. Filosofie, wijsbegeerte, levensbeschouwing, wetenschap, we vergroten ermee onze kennis, krijgen inzicht.

    Volgens Elizabeth Hardwick is er verschil tussen kennis vergaren en innerlijk wijs zijn. 'Boeken geven geen wijsheid waar er geen wijsheid was, maar waar er wijsheid is, wordt deze door het lezen groter'. En nog zo’n mooi citaat: boeken wijzen je de weg en vergroten je kennis, maar pas wanneer je je innerlijke boek openslaat ontstaat er wijsheid. De Amerikaanse filosoof William James zei het zo: ‘Het onderbewuste leven heeft vensters naar uitzicht en deuren naar inzicht die oneindig veel  verder reiken dan de grenzen van de werkelijkheid’.

    Ik wens jullie allen veel wijsheid toe. En een heerlijke vakantie straks. Met veel boeken en tijd voor zelfreflectie en nieuwe inzichten.

    Titel 1: Inzicht

    Materiaal: brons

    Oplage: 2 van 8

    Afmeting: 27x 16 x 4 xm

     

    Titel 2: De Wegwijzer

    Materiaal: gietsteen

    Oplage: unica

    Afmeting: 152 x 27 x 18 cm

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 12 keer bekeken

  • Face to face

    18 juni 2017

    Laten we eerlijk zijn. Als je 13 jaar bent en puber, dan wil je niet al te close zijn met je moeder, toch?

    Een intiem liefdesportret moest het worden, twee gezichten die elkaar ontmoeten in een kader. Ik liep al een tijdje rond met dit idee en had mijn model gevonden: het mooie Ghanese model Mamuna. Zij had een prachtig profiel. Sterker nog, juist dóór haar profiel kwam ik op het idee om een Afrikaans liefdespaar te maken. Nu was het zaak om een fijne, knappe Afrikaanse geliefde voor haar te vinden. "Weet je iemand?" vroeg ik. Maar dat bleek niet zo eenvoudig te zijn, want haar echtgenoot, met wie ze al vele jaren getrouwd was, bleek een Nederlander te zijn. "Maar....." zei ze, "misschien kunnen we mijn zoon vragen"? En zo geschiedde. Toufik had inderdaad een mooi  profiel. Hij was echter jong, net 13 geworden en deed niets liever dan voetballen. Maar hij wilde - nou ja, vooruit dan maar - wel komen poseren voor wat extra zakgeld. 

    En dát hebben we geweten. Het werd een hilarische poseersessie. Steeds als hij zijn neus 4 cm van die van zijn moeder moest houden kreeg ie de slappe lach. "Mam, je hebt een pukkel op je wang!" "Mam, kijk niet zo!" “Mam, niet lachen!” "Mam, DOE NIET ZO RAAR"!

    Heel veel pubergegiechel later was er uiteindelijk toch een beeld. En nog weer twee jaar later ontstond ‘Kus’, waarbij alléén neus en lippen zichtbaar zijn gebleven in een nog kleiner kader. Het idee tot de essentie teruggebracht. Dacht ik. Alleen die titel klopt nog steeds niet. Die had beter kunnen zijn "Kus mij vooral NIET". 

    Titel: Kus

    Materiaal: brons op gegalvaniseerd frame

    Oplage: 6 van 8

    Jaar: 2006

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 18 keer bekeken

  • Krachtveld

    11 juni 2017

    Ooit heb ik mezelf een keer het ziekenhuis in geslagen met mijn eigen kunstwerk. Dat krijg je ervan als je je bezig gaat houden met een krachtveld. 

    Het kunstwerk waaraan ik werkte bestond uit 66 vuistjes van gips, die elk beschilderd werden tot een symbolische kracht. Maanden was ik bezig met de vuistjes, het atelier was een waar slagveld geworden. Ik vroeg me in die tijd af hoe wij mensen ons staande houden in deze hectische wereld. Hoe kwetsbaar zijn we, wat komt er zoal op ons af? En uit welke positieve krachten haal je letterlijk de kracht om met negatieve krachten om te gaan?

    Het veld breidde zich uit, elke dag kwamen er vuistjes bij en het was een sport om te zorgen dat de positieve krachten in de meerderheid bleven. Tegenover de dood kwam geboorte te staan, tegenover haat de liefde, tegenover ziekte genezing, tegenover oorlogsgeweld vrede, tegenover ongeluk geluk, etc.

    De vuistjes kregen een pen en werden op een houten paneel gepind. Klaar om in te pakken en naar de galerie te brengen. En daar ging het mis. Ik trok aan een vuistje, het schoot ineens los en belandde met een dreun tegen mijn kaak. Schrik, mijn kin moest absoluut gehecht. En verbijstering, want wat bleek? Uitgerekend het vuistje dat symbool stond voor ‘ongeluk’ was de boosdoener. Op het vuistje stond zelfs een afbeelding van een dokter.

    'En mevrouw Meppelink, wat is er precies gebeurd?' vroeg de arts in het Spaarne Ziekenhuis. 

    Tja. Leg dat maar eens uit...

     

    Titel: Krachtveld

    Materiaal: crystacast, verf, papier & bootlak op houten paneel

    Oplage: unica

    Jaar: 2006

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 25 keer bekeken

  • Ondertussen in het atelier

    4 juni 2017

    Stilte, slechts het raspen van een zaag. Een nieuw beeld onderhanden, bezig met de eerste fase: het ontwerpen van houten profielen, die straks textuur gaan krijgen met boetseerwas. En dat heeft absoluut iets verslavends. Ik noem het mijn Zen-figuurzaagtechniek, want het is rustgevend en bijna meditatief om in opperste concentratie en met een engelengeduld alle vormen uit het hout te zagen, zonder dat er iets breekt. Een uitdaging waarbij je geen haast kunt gebruiken. En dat is prettig, want het dwingt tot een ander ritme, je komt in een andere tijdsbeleving, er ontstaat een stille tijd met focus op precisie en coördinatie. Nu is nu en anders niet. Totdat er iets breekt natuurlijk, want dan zijn de poppen aan het dansen, dan moet alles weer opnieuw. We zullen zien. Het eindresultaat zal uiteindelijk brons worden, maar zover is het nog lang niet. 

    Het wordt een beeld over Gouda, voor de 20-jarige jubileumtentoonstelling van Galerie Honingen in september. In het beeld ga ik de profielen verwerken van de belangrijkste historische gebouwen van Gouda: het Stadhuis, de St. Janskerk, de Waag en wat pandjes langs de Grote Markt. Uiteindelijk is het de bedoeling dat de bronzen profielen een samenspel gaan geven van licht en schaduw op de muur achter het beeld, een compositie in lijn. De stad werpt zijn schaduw vooruit, licht en toekomst zijn alles. Maar of het werkt weet ik nog niet. Nu is nu.

    Vanochtend vond ik een paar mooie citaten van Albert Zas. Hij was lid van de Goudse Rederijkerskamer ‘De Goudsbloem’ en schreef in 1695 een Lofrede op de stad: 'Oratio in laudem urbis Goudae'. Eén van zijn citaten wil ik verwerken in de voetplaat van het beeld. Felici Goudae fidere nate tuae. Geboren onder het gelukkig gesternte van Gouda.

    Maar nu eerst terug naar het Stadhuys. Het is uit de 15e eeuw en is een van de oudste gotische stadhuizen van Nederland. En het heeft héél veel raampjes.

    Wordt vervolgd. Geduld is een schone zaak.

    Werktitel: In laudem urbis Goudae

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 36 keer bekeken

  • Vocaal Kwartet

    28 mei 2017

    De komende dagen draait alles om dit ene bolletje van bergkristal. Het is één van de meest pure en heldere steensoorten die er bestaan.

    We zijn met Camerata Trajectina namelijk een cd aan het maken in de Oude Dorpskerk in Bunnik. Naast sololiederen nemen we meerstemmige stukken op met 4 zangers, fluit, gamba, harp en luit. We zijn aan het schaven, perfectioneren en proberen alles samen te smeden tot één fraai geheel.

    Een paar jaar geleden maakte ik onderstaand beeld. De zeven zangers (een symbolisch getal) zingen naar elkaar toe in een cirkel, het zuivere bolletje bergkristal ligt in het midden. De bronzen schaal is gevuld met water, het oppervlak is rimpelloos. Heel rustig zingen zij naar dat ene bolletje toe in hun zoektocht hun tonen te laten samensmelten tot één geheel. Aanvankelijk had ik het beeld ‘Unisono’ genoemd. Omdat in die term de stemmen zelfs letterlijk tot één stem worden. Maar ik merkte dat die term toch voor veel mensen die niet in de muziek zitten te onbekend was. En dus is het uiteindelijk ‘Close Harmony’ geworden.

    Natuurlijk kon ik het niet laten om me uit te leven in de kleine karakterkoppies. De oude kalende man is voor mij het prototype geworden van de lage bas, het sopraantje is enigszins nuffig met haar neus omhoog, de alt is een gezellig rondborstig dikkertje en de tenor is bijna karikaturaal: een eigenwijs lefgozertje met flaporen. Want was er niet een gezegde dat luidt ‘dom, dommer tenor’?

    Gelukkig gaan deze karikaturen bij Camerata niet op. Onze bas is nog lang niet kaal, ikzelf houd mijn neus redelijk naar beneden, onze mannelijke alt heeft geen ronde borsten en onze tenor is zeer belezen en zelfs erudiet te noemen.

    Op naar Bunnik, op zoek naar bergkristal.

     

    Tuinbeeld:          Zeven zangers in een waterschaal

    Materiaal:           brons & bergkristal op een gegalvaniseerd frame

    Expositie:            binnenkort te zien op Art Laren 9 t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 41 keer bekeken

  • Modeltekenen bij Anton Assies

    21 mei 2017

    Wekelijks teken ik naar levend model. Zoals zangers vocalises nodig hebben is tekenen een etude voor het beeldhouwen: studies maken van de anatomie, de essentie van een stand zoeken, volumes en lijnen aftasten, oog-hand coördinatie trainen, kijken, kijken, kijken. En vooral: heel veel vlieguren maken.  

    Eind jaren 90, toen ik net begon met dit alles, ontdekte ik per toeval het spraakmakende atelier van Anton Assies. Zijn atelier ‘De Manufactuur’ aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam bood onderdak aan ontelbare kunstenaars en modellen. De eerste keer dat ik er binnenliep keek ik mijn ogen uit. Wow, dit was geweldig! Een bonte mengeling van geur, kleur en geluid kwam je tegemoet. Het rook er naar katten, wiet en wierook en overal stonden potten, pannen, planten, ezels en tafeltjes met stillevens. Er was een klein podium, er hingen kleurige lappen, er was een oude sofa en de muren hingen vol met tekeningen en gobelins. Een heerlijke creatieve chaos. Hier kon je naar hartelust experimenteren, alles kon en mocht en ik zoog het allemaal in me op.

    De hele wereld was er welkom en Anton plukte de meest uiteenlopende types van de straat. Modellen met klinkende namen als Margaritha d’Amore en Rooie Sien. Hij beschreef ze in zijn modellenboekje met: Braziliaanse tapdanseres, Egon Schiele figuur, Japanse met piercing, meisje met de konijnentanden. En altijd verzon hij bij ieder model passende muziek. Soms veel te hard, dan weer een kras in de plaat. Turkse muziek, Flamenco, klezmer, maar ook de meest afgrijselijke schlagers kwamen voorbij.

    Anton zelf was groot, flamboyant gekleed, bewoog zwierig en had een welluidende stem, waarmee hij je begroette met een hoge jodel: Hoeoeoeoeoe –oi!!

    Maar ondanks dat de hele wereld over de vloer kwam was Anton eenzaam en ongelukkig in de liefde. Hij kreeg last van depressies en op 2 oktober 1998 raakte hij voorbij de angst en heeft hij zichzelf, wellicht onder invloed van het onregelmatig innemen van een antidepressivum, opgehangen aan de balken van zijn atelier, iedereen in verbijstering achterlatend. We waren geschokt. De edelman had ons verlaten en was opgestapt.

    De herinneringen aan zijn atelier staan beschreven in het kunstenaarsboek ‘Anton, een streling’. Ik ben blij dat ik deze creatieve sfeer toch een aantal jaren heb mogen proeven. En wist toen al: dit was volstrekt uniek!

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 52 keer bekeken

  • De Lezer

    14 mei 2017

    Bert, die ooit een antiquariaat bezat in Haarlem, had een markante kop. Op de vraag of hij wel eens zou willen poseren moest hij echter lang nadenken. "Mwah..... dat wil ik wel.... maar dan neem ik wel een boek mee. Want 3 uur stil zitten en maar een beetje voor me uit zitten te staren, dat lijkt me niks".
    En zo geschiedde.

    Na afloop was ik zwaar teleurgesteld over het eindresultaat. Wat een introvert portret, met die neergeslagen ogen. Lap er omheen, weg ermee. Lang stond het beeld in een hoek van het atelier te verpieteren. Pas een half jaar later pakte ik het beeld weer eens uit de klamme lappen en dacht: tja, wat zal ik hiermee? En toen viel er ineens een muntje: Eureka, boeken eronder! En zo belandde het beeld nog net niet in de kleibak. Tijdens Koninginnedag kocht ik voor een prikkie oude boeken en besmeerde ze met klei. Een dag later was er echter een kleine ramp gebeurd: het vocht had zich een weg gezocht in de bladzijden en het dunne kleilaagje op de boekenkaften was gaan craqueluren. Toch had het wel wat. Hoe los zaten de schilfers? Ik besloot om de gok te wagen en het beeld snel te "vangen" met een dikke laag siliconerubber en gips. Bij het lossen van de mal schilferde het beeld in stukken, maar de mal was redelijk gelukt en er kon uiteindelijk toch een bronzen beeld mee worden gemaakt.

    Inmiddels is Bert overleden en zijn we vele Koninginnedagen (en zelfs Koningsdagen) verder. Maar wat ik er toen vooral van geleerd heb: koester je toevalligheden. Sommige ogenschijnlijk “mislukte” processen kunnen uiteindelijk toch iets bijzonders brengen in je creatieve proces.

     

     

    Titel: De Lezer

    Materiaal: brons

    Afmeting: 58 x 22 x 17 cm

    Oplage: 6 van 8

    Jaar: 2002

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 44 keer bekeken

  • Meer blogs >>