• Twintig jaar beeldhouwster

    15 juni 2022

    Vandaag vier ik een klein intern feestje. Want precies 20 jaar geleden, op 15 juni 2002, opende mijn eerste expositie in Beeldentuin De Booghgaard. Het betekende de start van een zoektocht die me naast mijn podiumactiviteiten veel voldoening geeft. Ineens ontstond er naast het zingen een ander kanaal waarin ik me eveneens kon uiten. De vluchtigheid van het zangersvak kreeg aarde. Nu, 20 jaar later, is het estafettestokje voor 95% overgenomen en werk ik hoofdzakelijk als beeldhouwster. Het is mijn hoofdvak geworden, een vak waar ik, net zoals van het zingen, enorm van ben gaan houden.

    Bij het boetseren is muziek mijn grootste muze. Al zingend zie ik vaak beelden voor me en word ik aangeraakt. Mijn rugzak zit boordevol liederen, oratoria en opera's. En boordevol ervaringen en associaties die ik in mijn zangcarrière heb verzameld. Een innerlijke reis door een muzikaal landschap. En of ik nou wil of niet, dat wil er allemaal uit wanneer ik bezig ben in mijn atelier. En daarbij is transformatie steeds het sleutelwoord. In de zangkunst is dat het omvormen van een gevoel tot een vluchtige klank en in wezen ervaar ik beeldhouwen als een soortgelijk proces, ditmaal echter in een vaste, blijvende materie: oermaterialen als klei en brons. En dat voelt zo goed! Boetseren is voor mij als zingen in klei, datgene in materie zichtbaar proberen te maken dat onzichtbaar lijkt.

    En al die jaren heb ik een dierbaar motto:
    'Achter de werkelijkheid
    ligt een andere dimensie verborgen
    Als ik daar een glimp van mag opvangen
    ben ik gelukkig'

    Ik voel een enorme dankbaarheid dat dit tweede vak in mijn leven is gekomen. Tijd om even bij stil te staan. En het was reden voor het maken van een nieuw boek. Een overzicht van twintig jaar beeldhouwen. Hier is de link, je kunt er online in bladeren.

    BOEK:
    https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-bekijken?widgetId=93c3ad66-0c65-439d-8483-01697fe11c97

     

    Lees meer >> | 13 keer bekeken

  • Een nieuwe koers

    16 mei 2022

    "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", luidt de slogan. En zo is het. Na investering in een lascursus, eigen lasapparatuur, bronzen lasdraad, Argongas, de juiste beschermende kleding, een professionele laskap, een stalen werkbank en een afzuigsysteem, ben ik nu ook in het bezit van een eigen zandstraalcabine. Top!

    En daarmee heb ik nu alle voor- en nabewerkingsprocessen in eigen beheer. Het geeft me ruimte om de enorme prijsstijgingen van dit moment het hoofd te kunnen bieden. Want als er één branche is die getroffen wordt door torenhoge gasprijzen en dure grondstofprijzen dan is het wel die van de metaalgieters en bronsgieterijen. En daarmee komen ook alle kunstenaars die in brons werken in zwaar weer.

    Het voelt wel stoer om de bewerkingsprocessen van het brons nu zoveel mogelijk in eigen hand te hebben. Het zelf patineren is bovendien een creatieve uitdaging en geeft me voldoening. Het geeft me de gelegenheid om nog meer mijn eigen creatieve signatuur mee te geven aan een beeld. Het is net zoiets als schilderen, maar dan met een vlammenbrander en allerlei chemicaliën. Ik doe dat buiten op de kade van een industrieterrein in Halfweg, langs de Ringvaart aan de Zwanenburgerdijk. Bij mooi weer is dat bepaald geen straf. Ik neem er de tijd voor, experimenteer veel en sta lekker in het zonnetje te werken. Er lopen zelfs kipjes rond, er kraait een haan en ze lijken zich niets aan te trekken van mijn vlammenbrander. Pas maar op, straks hebben we roasted chicken!

    Ja, de koers die ik nu voor mijzelf heb uitgestippeld bevalt mij wel. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid en staat stoer te patineren op de kade en last haar beelden zelf. Alleen heb ik wel één probleem. Ik heb een ernstig personeelstekort. Want aan die kippen heb ik niks.

     

    Lees meer >> | 25 keer bekeken

  • Lente

    25 april 2022

    Elke ochtend fiets ik als ik naar mijn atelier ga door een klein stukje bos, de Haarlemmerhout. Het is een oase van kwetterende vogels, bloeiende ranonkels, wilde hyacinten en oude lindenbomen met zonlicht op duizenden frisgroene blaadjes. Mijn fietstochtje door het groen is een moment van verstilling en een prettig begin van de dag. Ik hou van de lente, dat eerste prille begin van nieuw leven ontroert me keer op keer. De natuur trekt zich niets aan van oorlog, haat en conflicten. Elke dag zie ik het bos weer groener worden.

    In mijn atelier slijp ik aan de lente. Blaadjes, blaadjes, blaadjes, er komt geen einde aan. Zo leuk is die lente nou ook weer niet! Als tot overmaat van ramp mijn haakse slijper crasht heb ik het even helemaal gehad.

    Ik werk al een tijdje aan de serie De Vier Jaargetijden, waarvan Zomer & Winter af zijn. Nu is Lente aan de beurt. Het beeld is gegoten, maar moet gefreesd, geschuurd, gelast en gepatineerd worden. Eigenlijk had deze sculptuur allang in Beeldentuin Mariënheem moeten staan, maar door een opdracht die tussendoor kwam ben ik hopeloos achter op schema.

    Leuk hoor, die lente. Nu ik al die kleine, tere blaadjes sta te slijpen, denk ik regelmatig: kunnen het er misschien ook wat minder zijn?

    Doorzetten. En opschieten. Want het zou toch fijn zijn als het beeld nog vóór het einde van de lente in de beeldentuin staat.

     

    Lees meer >> | 41 keer bekeken

  • IJsvogeltjes recept

    7 april 2022

    De eerste ijsvogeltjes zijn voltooid in brons. Vandaag heb ik, samen met collega beeldhouwer Ruud Zweipfennig, de eerste twee ijsvogeltjes gepatineerd. Dat blauw hè, van die beestjes, dat was de uitdaging. Ik leek wel een kleine alchemist of grote gifmengster.

    Men neme:
    kopernitraat, ammonia, ijzernitraat, zinkoxide, titaniumoxide, bismutnitraat, een snufje ultramarijn, 3 druppels natron waterglas CH160 en een vlammenbrander.

    Et viola, dan heb je wat! Nu moet het patina tot rust komen en stabiliseren. Over een paar dagen mag er blanke was op en kunnen de snaveltjes worden uitgepoetst. Ik kan niet wachten!

    Al met al was het een leerzame dag. Voor nu: oogjes dicht en snaveltjes toe, om maar eens met meneer De Uil te spreken. Wist je trouwens dat wanneer een ijsvogeltje in je dromen verschijnt het tijd is voor een nieuwe uitdaging? De ijsvogel vertelt je over alert blijven, moeite doen, doorzetten, je innerlijke vuur laten branden en brandend houden. En dat is een mooie boodschap. Ik ben benieuwd waarover ik zal dromen. Een nieuwe uitdaging. Een nieuw beeld misschien?

     

    Een paar dagen later:


     

    Lees meer >> | 46 keer bekeken

  • In den Natuur vindt met het Al

    10 januari 2022

    Vandaag heb ik bezoek gekregen van IJsje. Ooit vloog hij tegen het raam van mijn overbuurvrouw en overleefde de klap niet. Mijn buurvrouw was zó onder de indruk van dit prachtige beestje dat ze besloot hem op te zetten. Sindsdien staat het vogeltje te pronken op haar boekenkast. 

    Vanaf vandaag logeert IJsje een paar weken in mijn atelier om te poseren. Ik heb een opdracht om een ijsvogeltje te maken en mocht hem even lenen. Kwetsbaar is het. Voorzichtig hebben we het in een doosje gelegd en getransporteerd. IJsje ging op reis.

    Wat een uitkomst om op deze manier echt goed te kunnen kijken naar de vorm! Het liefst boetseer ik naar het leven. Maar dit is wel heel bijzonder. Nog nooit heb ik een model gehad dat zo stil zat. En zo stil is. Hoe klinkt een ijsvogeltje eigenlijk? Nieuwsgierig geworden naar zijn zang heb ik het even opgezocht en beluisterd. Dit is de roep van IJsje.

    Wat een prachtig beestje. Al die veertjes, al die kleuren! Tjonge, daar kan ik als beeldhouwster toch niet aan tippen? Al boetserend realiseer ik mij wederom: de natuur is niet te overtreffen. Blij met IJsje, hij mag nog wel even blijven. En voorlopig heb ik hem nog niet gevangen.

     

    Lees meer >> | 103 keer bekeken

  • Met je hoofd in de wolken

    12 december 2021

    De zomer ligt bedolven onder een dikke laag witte smurrie. Het voelt haast symbolisch in deze stugge coronatijd. Voorlopig nog geen wapperende zomerjurken. Voordat het écht gaat zomeren zullen er nog flink wat stappen gezet moeten worden.

    Het beeld 'Zomer' is af en ik ben nu bezig met het maken van de mal. Nog even flink de schouders eronder. Als ik doorwerk kan het wasmodel misschien nog net voor de kerst de uitstookoven in en wordt het hoogstwaarschijnlijk in januari gegoten. Zo is het: de zomer wordt in de winter gemaakt.

    Ken je dat gezegde 'Op een roze wolk zitten'?
    Die boom is voor mij een soort wolkenboom geworden en gaf me associaties met tekstballonnetjes. Een gedachtenboom. En zo kwam van het een het ander. Toen ik de figuurtjes af had kon ik het niet laten om in één van de wolkjes het kind van hun dromen af te beelden. En ik geloof dat ik nog nooit zó op de millimeter heb geboetseerd. Ja, kleine kindjes zijn echt klein!

    Levenscyclus. Wacht maar, groei maar, straks kom je tot bloei.

     


     

     

     

    Lees meer >> | 113 keer bekeken

  • De vier jaargetijden

    24 november 2021

    Gisteren is de zomer ontstaan, zomaar uit het niets, terwijl de winter nog moet komen. Wonderlijk om een beeld te maken dat 'Zomer' heet, terwijl de herfstblaadjes naar beneden dwarrelen. De tijd vliegt, het is alweer november.

    Het afgelopen half jaar was extreem druk, met veel uitgaande bewegingen: beelden brengen, beelden ophalen, naar de bronsgieterij in Friesland, exposities inrichten in Leuven, Mariënheem, Nederweert, Laren, Tubbergen, Naarden, Gouda. En ook de muziek roerde zich weer, en daar heb ik intens van genoten: repeteren in Utrecht, concerten met mijn Cameraatjes in Groningen, Goes, Almere, Oegstgeest, Utrecht en Leeuwarden. Dierbaar!

    Maar nu lijkt de rust wedergekeerd en dat is ook wel weer fijn. Ik kan langer doorwerken, er komt nieuw werk uit mijn handen, ik voel de flow van inspiratie en heb meer tijd en ruimte om te experimenteren. Buiten is het guur en regenachtig, binnen brandt de kachel. De boetseerwas wordt zacht in mijn handen en met een mesje snijd ik het overtollige weg. Zoekend en kijkend in wintertijd.

    Hoe fijn is het dat ik me tijdelijk kan terugtrekken in deze veilige haven. Afstand nemen van alle negativiteit in de maatschappij. Zelfs de radio blijft bewust uit. Even geen zorgelijke berichtgevingen, praatprogramma's, meningen. 'Werk zoveel mogelijk thuis' is het advies. Dat is een heldere opdracht. Zandzakken voor de deur, stilte, rust. Voor een beeldend kunstenaar is dit geen straf.

    Deze haven, deze oase doet me goed.
    De herfst zorgt voor steeds meer licht in het atelier. De grote kastanjeboom voor het raam heeft bijna al zijn bladeren laten vallen. Weg is het dichte, volle, zomerse bladerdek vol kwetterende vogels.  

    Ik werk aan een serie beelden rond het thema De Vier Jaargetijden. De ingrediënten zijn bij elk beeld: een seizoen, een boom, twee mensen, een levensfase en een blok graniet.

    Gek genoeg was het beeld 'Winter' als eerste af. Twee oude mensjes, zittend onder een treurwilg, mijmerend over hun leven, terugkijkend, melancholiek en samen oud. Gisteren is de 'Zomer' voltooid en vandaag ga ik mij maar eens bezinnen op de herfst. Wat zal dat moeten worden? Een fruitboom? Tijd van oogsten? Twee hardwerkende mensen?

    Ja, zoiets.
    Ben ik eindelijk synchroon bezig met het juiste jaargetijde en de juiste levensfase. Herfst van mijn leven.

     

     

    Lees meer >> | 121 keer bekeken

  • Weerzien met Lenie

    18 augustus 2021

    Daar stond ze ineens, Lenie Verbrugge! Uit steen gehouwen, als een rots in de branding. Ik vond haar in het prachtige beeldenpark De Havixhorst bij Meppel en stond plotseling oog in oog met haar.

    Ach… Lenie!! Ik heb haar vaak getekend en geboetseerd. Ze was een beroemd en zeer geliefd model uit Amsterdam en poseerde meer dan 50 jaar op de vele kunstacademies en bij de vele modeltekenateliers die ons land rijk is. Met haar heldere en volumineuze vormen was ze altijd inspirerend. Toen ze jong was kon ze uren staan. Later veranderde dat in vele liggende poses en moesten we haar wakker maken aan het eind van een sessie. Lenie wist dat je als kunstenaar een ‘vierde wand’ nodig hebt: ze respecteerde de kunstenaar in zijn werkproces en gleed weg in haar eigen wereld, zodat je in alle rust kon tekenen. Na afloop vroeg ze altijd even: “Zo, heb je lekker gewerkt, kind?”.

    Inmiddels leeft zij niet meer, ze overleed in 2017, 88 jaar oud.

    Voor dit beeld, gemaakt door Lucie Nijland, heeft Lenie in 1968 zes maanden lang, vijf dagen per week geposeerd. Met een engelengeduld. Stel je eens voor! Het moet meditatief voor haar geweest zijn. Waar dacht ze aan? Wat deed het met haar? Het beeld is gemaakt uit Muschelkalksteen en is 140 cm hoog. Het blok steen woog 600 kg toen Nijland eraan begon en ze heeft het pas in 2013 voltooid.

    Ja, mooi, zo onmiskenbaar Lenie. Ik heb haar natuurlijk even een aai over haar bolletje gegeven, daar in De Havixhorst.

    Lees meer >> | 165 keer bekeken

  • De Mislukte Droom

    11 juni 2021

    De Mislukte Droom
     
    Bij sommige projecten zit het mee, bij anderen zit het tegen. Mijn vijverinstallatie "Droom" is er zo één. Ze dansten zo mooi in de bosvijver, maar helaas, het was té mooi om waar te zijn, dromen zijn bedrog.
     
    Want na de storm, waarbij een paar boompjes om gingen, kwam er wederom een telefoontje van de beeldentuin. Dit keer was het de zon die roet in het eten gooide. Deze was de afgelopen week zó krachtig geweest, dat mijn dansende droomboompjes veranderd zijn in zielige dweiltjes. Zelfs de treurwilg werd treuriger dan treur.
     
    En dus zat er niets anders op. Naar de beeldentuin gereden (bij Steenwijk) en alle dweiltjes uit de vijver gehaald. Einde project? Wel nee! Nieuwe maken!
     
    Ondertussen peins ik me suf hoe het kan dat de epoxy zacht is geworden in de zon. Is het de lijmverbinding geweest? Was het een verkeerde mengverhouding? Zijn ze te vroeg uit de mal gelost? Kan de epoxy niet tegen aanraking met het vulschuim? Of is epoxy inderdaad niet zo zonbestendig als ik dacht? Vragen, vragen. Maar zelfs mijn vraagbaak Laurens bij de FormX winkel in Amsterdam had er geen antwoord op.
     
    Maar niet getreurd, keep on dreaming!
    Gewoon over een andere boeg gooien: geen epoxy meer, maar kunsthars. En bij deze tweede "Droom" is het nu zowaar goud wat er blinkt! En zien jullie die zwarte flessen met die gele dopjes op de werkbank staan? Typisch een gevalletje van 'Tompoes verzin een list'. Dat worden de aanschroefbare contragewichten, gevuld met grind en water, onder elk boompje één. Nee zeg, we laten onze dromen toch niet afpakken door wat weersinvloeden?
     
    Maandag weer naar de beeldentuin. Nieuwe boompjes de vijver in!
    Met de groeten van de Firma Tusschen Droom & Werkelijkheid.
     
     
     
     

    Lees meer >> | 176 keer bekeken

  • Droom

    6 mei 2021

    Meestal weet ik me niet meer te herinneren wat ik 's nachts gedroomd heb. Vroeger, lang, lang geleden, had ik een dromenschriftje naast mijn bed en probeerde ik ze te vangen door gelijk bij het eerste ontwaken in een nog halfdronken slaap-waaktoestand wat steekwoorden neer te krabbelen. Maar zodra de ratio zich ermee ging bemoeien floepten ze weg. Wonderlijk hoe de menselijke geest werkt.

    Maar deze droom heb ik nu gevangen. Na 8 maanden is dit beeld van droom werkelijkheid geworden. Wat is dat toch met water? Zodra iets drijft gaat het een ander verhaal vertellen. De ronddobberende boompjes gaven me gelijk een gevoel van verstilling en rust. Ik werd er blij van. En eindelijk zag ik op mijn netvlies wat ik al die maanden hoopte te zien.  

    “Het zijn net zeilbootjes!” zei een meisjes van zes. “Sneeuwbomen!”. Ze was vooral benieuwd hoe ik ze erin had gekregen, kijkend naar mijn natte spijkerbroek en groen besmeurde schoenen met slierten bosvijverwier. Ze was blij met het afgebroken takje van één van de boompjes. Toen ik vertelde dat het takje licht ging geven als ze 's avonds haar bedlampje uit zou doen glunderde ze van oor tot oor.

    De telefoon gaat: de beeldentuin. Het had enorm gestormd en door de harde wind waren een aantal boompjes omgewaaid. Terug naar de realiteit, terug naar de wetten van de zwaartekracht. Tja, je kunt dromen tot je een ons weegt, maar vliegdromen vangen zorgt voor veel geploeter hier op aarde. Er zit niet anders op: wederom de vijver in, want er zal toch een zwaarder contragewicht moeten komen. En toch….  ook dit lossen we wel weer op. Blijven dromen, blijven creëren!

    Droom
    vijverinstallatie van epoxy, kunsthars & glow-in-the-dark pigment

    De foto’s zijn gemaakt in de bosvijver van het Groenendaalse bos. De boompjes zijn nu te zien in Expositie Beeldschoon in De Pol (bij Steenwijk). www.expositie-beeldschoon.nl

     

     

    Lees meer >> | 213 keer bekeken

  • Meer blogs >>