• Verwarring

    26 april 2020

    De blauwe regen bloeit, er dwarrelen duizenden roze bloemblaadjes op het gras en er staan knalrode tulpen in de voortuin. Het is van een vrolijkheid alsof er niets aan de hand is. Soms kan ik er even niet bij. Als ik denk aan het verdriet en de diepe eenzaamheid onder ouderen dan ben ik in verwarring en draait mijn hart om. Afgelopen week fietste ik naar mijn atelier en hoorde hoempapamuziek. Er stond een groot draaiorgel voor de ramen van een verzorgingstehuis, ik schoot even vol.

    Regelmatig zeggen mensen tegen me: "Het treft ons allemaal hè, deze pandemie. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje". Maar dat is niet waar. We hebben allemaal te maken met corona, maar ieder voert een totaal andere strijd. Het is maar net welk beroep je hebt en waar je huisje staat. Als je in de zorg werkt ren je je benen uit je lijf. Als je musicus bent ben je ineens al je werk kwijt en heb je zeeën van tijd. Verkoop je zeeppompjes dan ben je spekkoper, ben je kapper dan is je omzet nul. Ben je jong dan wil je gewoon lekker feesten, maar wanneer je lieve vader of moeder in een verpleeghuis woont heb je grote bezorgdheid. En elke dag wederom die trieste sterftecijfers. Wereldwijd.

    Ik kan het niet rijmen met de uitbundige lente en het intense gevoel van rust dat ik ervaar. Meer tijd voor bezinning, contemplatie. Het komt mijn creativiteit ten goede. Zou mijn moeder dan toch gelijk hebben? Rust, regelmaat en reinheid zijn goed voor een mens. Als ik eerlijk ben dan vind ik het stiekum ook wel fijn dat de hectiek van deze wereld even tot stilstand is gebracht. Ik voel de weldaad van een adempauze. Terwijl de gevolgen niet te overzien zijn.

    Zou er dan toch een calvinistisch trekje in mij huizen? Ik voel mij soms haast schuldig dat ik geniet van een wandeling in de zon. Wat kan ik doen? In de Volkskrant stond een mooi artikel over de filosoof Epictetus. “We moeten zo goed mogelijk doen wat in onze macht ligt, en voor de rest met de omstandigheden omgaan zoals ze nu eenmaal zijn”.

    En zo is het. Liefdevol en positief proberen te blijven. Goed zorgen voor mijn naasten, er zijn voor elkaar en doorgaan met mooie dingen maken. En vooral niet vergeten dankbaar te zijn om alles wat er nog wel is. Gek hè? Ik heb ineens meer oog voor die ene bloemknop in mijn eigen tuintje.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 12 keer bekeken

  • Vogels en vissen

    17 april 2020

    Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af.
    Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt.
    Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet.
    Zet eindelijk het scherm op zwart.

    Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen
    die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen:
    verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart,
    een auto die wat vaker start.

    Maar: in Wuhan hoor je vogels zingen.
    Boven China was de lucht nog nooit zo blauw.
    In Venetië zien ze vissen in het helderste water sinds tijden.

    De kunst van leven was altijd dezelfde: ongevraagd komen,
    ongewild gaan, intussen doen wat je het liefste doet,
    vrede sluiten met je lot.

    Sluit de voordeur. Zet de tuindeur open, voel de zon op je gezicht.
    Denk voor je uit wat niemand hardop durft te zeggen:
    wij zijn een virus dat een virus heeft gekregen.

     

    Gedicht: Ingmar Heytze
    Beeld: Too wonderful to waste
    brons, 2020

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 15 keer bekeken

  • Overpeinzing

    11 april 2020

    Eens toen ik leefde in het hart van een appelboom, hoorde ik een zaadje zeggen: "Op zekere dag zal ik een boom worden, en de wind zal zingen in mijn takken, de zon zal dansen op mijn bladeren, en ik zal sterk en schoon zijn in alle jaargetijden."
    Daarop sprak een ander zaadje: "Toen ik zo jong was als jij, koesterde ik ook van die verwachtingen; maar nu ik de dingen wegen en meten kan, weet ik dat mijn hoop ijdel is."
    En een derde zaadje sprak eveneens: "Ik zie niets in ons, dat een belofte van zo'n grote toekomst inhoudt."
    Een vierde zei: "Maar welk een bespotting zou ons leven zijn zonder een grootser toekomst!"
    Een vijfde viel in: "Waarom zouden wij spreken over wat wij zullen worden, wanneer wij niet eens weten wat wij zijn?"
    Maar de zesde antwoordde: "Wat wij ook zijn, wij zullen steeds zo blijven".

    uit De Dwaas van Kahlil Gibran

    En daar voeg ik graag aan toe:
    Als de appeltjes weer hangen aan de bomen, dan zal alles anders zijn.

    titel: Onder de appelboom

    kunstenaar: Hieke Meppelink

    materiaal: brons

    oplage: 1 van 8

    jaar: 2020

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 14 keer bekeken

  • Zieleschip

    25 maart 2020

    Aan het roer dien avond stond het hart
    en scheepte maan en bossen bij zich in.
    en zeilend over spiegeling
    van al wat het geleden had
    voer het met wind en schemering
    om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

    Gerrit Achterberg

    Dit prachtige gedicht van Gerrit Achterberg heeft een half jaar in mijn atelier gehangen en vormde het startpunt van dit nieuwe beeld. Het beeld heet Zieleschip en staat nu eindelijk in gestold brons voor mij. Klaar, voltooid, in rust, de peddels naar beneden.

    De Egyptenaren kenden zieleschepen, de Oude Grieken hadden Charon, die o.a. voorkomt in de mythe van Orpheus en Vondel schreef ooit een gedicht over een Zieleschip. Allemaal inspiratie om te komen tot dit beeld.

    Blij dat het af is, maar het voelt ook heel vreemd. Toen ik het maakte was ons dagelijkse leven in volle vaart. Nu kijk ik in verbijstering naar buiten: stille straten, ons openbare leven is platgelegd. Onbedoeld krijgt het beeld nu een andere lading. Het lijkt alsof de roerganger tot stilleggen maant, het schip is voor anker gegaan. Laten we hopen dat we in juni weer uit kunnen varen!

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 23 keer bekeken

  • Zielenvogeltje

    27 februari 2020

    Dit vogeltje uit het oude Egypte intrigeert mij. Afgelopen vrijdag zag ik het weer even in het Oudheidkundig Museum in Leiden. De oude Egyptenaren kenden een rijke en fascinerende dodencultuur. Het zielenvogeltje Ba werd meegegeven in het graf en kreeg het gezicht van de overledene. De Egyptenaren geloofden dat de ziel zo overdag uit het graf kon vliegen om geliefden te kunnen bezoeken en troost te brengen. 's Nachts moest het vogeltje weer terugkeren in het lichaam van de dode. Dat lichaam was belangrijk en werd goed geconserveerd en gebalsemd.

    Ook gaven zij de doden schepen mee, zodat zij konden reizen. Enerzijds om net als tijdens het aardse leven vertrouwde plaatsen te kunnen bezoeken, anderzijds om te kunnen reizen door het dodenrijk.

    Na zonsondergang voer de dode in de bark van de zonnegod door de onderwereld. In elk van de twaalf nachturen dreigden er gevaren. Ze staan beschreven in het boek Amdoeat: "dat wat in de onderwereld is". Om 's ochtends weer op te komen moest de zonnegod beschermd worden. Aan de oostelijke horizon hielp Osiris hem om de onderwereld te verlaten en de hemel weer te bereiken. Daar voer de zonnegod overdag met de dode in het licht. Deze reis herhaalde zich dag en nacht en symboliseerde de cyclus van leven en dood.

    Het zijn inspirerende verhalen en fascinerende rituelen uit een eeuwenoude cultuur met een hele rijke beeldtaal. Na een bezoekje in Leiden ben ik weer helemaal opgeladen. Een mooi gegeven om misschien iets mee te gaan doen in de toekomst: een zielenvogeltje maken dat je bij je draagt zodat je zieltje niet zal verdwalen tijdens je dromen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 30 keer bekeken

  • Handigheden

    16 februari 2020

    Ik hou van handen, de onuitgesproken taal van het gebaar. Ze maken contact, raken aan, strelen, communiceren, musiceren. Je kunt er veel mee zeggen. En - niet onbelangrijk - je kunt er mooie dingen mee maken. Handig!

    Boetseren is wroeten met je handen in de klei. Maar nog voordat ik begon met boetseren namen handen al een belangrijke plaats in in mijn beeldende taal. Tijdens orkestrepetities gebeurde het steeds vaker: ik had een klein schetsboekje bij me en maakte tussendoor kleine schetsjes van de musici om mij heen. Ik vond het een heerlijke manier om de wachttijd te overbruggen en toch geconcentreerd te kunnen luisteren. Als soliste wordt je vaak in de wacht gezet en zijn er een heleboel andere zaken die tijdens zo’n orkestrepetitie ook gerepeteerd moeten worden. Ik bestudeerde dan al tekenend en al luisterend de handen van de orkestleden. Daarna werkte ik mijn tekeningetjes uit in het atelier. Handen zijn complexe dingen om te boetseren. Het hielp om goed te kijken naar mijn eigen handen en ik had tevens een paar afgedankte instrumenten op de kop getikt om te kunnen vasthouden. Elk instrument heeft zo zijn eigenhandigheden. Zo’n 12 jaar geleden leidde dit alles tot de serie ‘Handen van musici’.

    Nu, in 2020, is er weer een nieuw beeldje in deze serie ontstaan. Het heet ‘Quatre mains’ en het is vorige week voltooid bij de bronsgieter. Als kind vond ik niets leuker dan om quatre mains te spelen met mijn pianoleraar. Ook op de middelbare school kroop ik vaak met een vriendinnetje achter de concertvleugel in het muzieklokaal. Voor het maken van dit beeldje heb ik heel veel filmpjes zitten bekijken van de broertjes Lucas en Arthur Jussen. Wat een feest! Twee mensen, vier handen, maar het is alsof zij spelen vanuit één gevoel, één ziel. Samengesmolten handigheden die me diep ontroeren en hebben geinspireerd.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 35 keer bekeken

  • Voorbereidingen

    8 februari 2020

    Het is altijd weer een race tegen de klok om de beelden op tijd gegoten te krijgen voor de nieuwe zomerexposities. Omdat er zoveel verschillende stappen nodig zijn is het een kwestie van goed plannen en op tijd voorbereiden. Want ná het creatieve proces volgen nog vele ambachtelijke stappen die ook veel tijd vergen. Mal maken, wasmodellen afboetseren, gietkanalen aanleggen, etc. Ik knijp in mijn handjes met bronsgieterij Flassh in Balk: zij gieten volgens een strak schema en hebben gelukkig nooit lange wachttijden.

    Het is nu nog even aanpoten, maar straks zal het lente worden en gaan de bomen weer uitlopen. En dan kunnen we weer genieten van het voorjaar in de vele beeldentuinen die Nederland rijk is. Een wandeling maken, genieten van kunst, even stil staan en mijmeren in de tuin.

    Dit nieuwe beeldje heb ik afgelopen week ingeleverd en wordt momenteel gegoten. Het gaat heten: 'Onder de appelboom'. De kleine balletjes ga ik straks vergulden met bladgoud. Kan niet wachten! Kers op de taart, gouden appels in de boom. Nee. De titel wordt dus NIET 'Goudappeltje'! 😉

    Voorbereidingen tuinexpositie Beeldentuin Mariënheem
    2 april t/m 6 oktober 2020

    www.beeldentuinmarienheem.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 31 keer bekeken

  • Voortschrijdend inzicht

    31 januari 2020

    Als je beeldhouwt kun je soms toveren en maken wat je fantasie je ingeeft. Totdat de wetten van de zwaartekracht gaan gelden, dan blijkt er ineens veel minder te kunnen dan je aanvankelijk voor ogen had. Zo wilde ik de afgelopen maand de zee veranderen in lucht, maar de aarde vloot mij terug. Het was alsof de boodschap luidde: pas op, behoud de zee, wij mensen kunnen niet zonder water.

    Toch leiden juist dit soort beperkingen vaak weer tot nieuwe ideeën. Creëren is keuzes maken, mogelijkheden aftasten en verder bouwen. Ineens zag ik het voor me: verbindingen maken met de contouren van vogels. Want van alle wezens op aarde zijn zij toch de grootste meesters in het overwinnen van de zwaartekracht.

    Mijn opdracht vordert gestaag. De afgelopen dagen heb ik met een engelengeduld de aardbol opengewerkt en de zeeën weggesneden. En dat was een spannend klusje. Voorzichtigheid was geboden, want de aarde mocht niet instorten. Het voelde als een ware Zen-meditatie: rust, concentratie en focus proberen te houden, niet teveel druk geven en rustig blijven doorademen. Diepe zucht van verlichting toen de laatste restvorm uitgesneden was. Gelukt! Gelukkig, niets gebroken. De vogelprofielen overbruggen nu de zeeën en verbinden de continenten met elkaar.

    Naast deze aardbol zijn er deze week tien nieuwe losse vogeltjes ontstaan. Ze willen uitvliegen en rond de aarde trekken, de lente tegemoet, maar ze zitten nog gevangen onder een dikke laag rubber. Als de malletjes klaar zijn zullen ze zich vermenigvuldigen. Hoeveel vogels heeft de aarde nodig? Ik weet het nog niet, maar ik denk een flink aantal.

    Een "wereldvrouw" gaat straks deze aardbol dragen. In vogelvlucht de wereld rond. Hoe nu verder? Eerst maar weer eens terugkoppelen naar mijn galeriehoudster en de opdrachtgever. Hoe denken zij over deze nieuwe wereld? Een nieuwe lente, een nieuw geluid.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 34 keer bekeken

  • Wereldvrouw

    7 januari 2020

    Vanochtend rolde de wereld door de brievenbus. Zo plat als een dubbeltje. Afzender: een feestartikelenwinkel uit Heerde. De wereld een feest? Als ik de krantenkoppen moet geloven staat onze aarde momenteel in brand en is het vijf voor twaalf om te redden wat er te redden valt.

    Hoe maakbaar is de wereld? Om te beginnen heb ik de wereldbol maar eens opgeblazen. Want de opdracht luidt: maak een 'Wereldvrouw' in brons. En dan zul je toch moeten weten hoe de wereld eruit ziet.

    Ondertussen kreeg ik in de kerstvakantie een klein boekje van een lieve buurvrouw: 'Niemand is te klein om het verschil te maken' van Greta Thunberg. Kunnen we de wereld nog maken? Ik heb me met oud en nieuw voorgenomen nóg bewuster om te gaan met het milieu. En voel me schuldig dat ik nu alweer een stuk plastic door de brievenbus heb laten rollen.

    Hoe maakbaar is de wereld? Vandaag ben ik begonnen met het overzetten van de continenten op de eerder gemaakte bol van gietwas. En dan kan het uitsparen van de zeeën beginnen. Want er moet lucht komen in het beeld, zodat je straks door de bol heen kunt kijken. En ik denk dat de wereld wel baat heeft bij wat meer openheid en transparantie. Bovendien, een vrouwfiguur zal de aarde straks gaan dragen en we mogen haar niet al te zwaar belasten. Ik snij de Noordzee weg, daarna begin ik aan de Atlantische Oceaan. Al doende realiseer ik me dat er meer zeeën zijn dan land. Voorzichtig zijn dus, want als ik teveel zee weghaal stort de bol in.

    Hoe maakbaar is de wereld? Langzaam bouw ik verder aan dit beeld. Een mooie opdracht en een pittige uitdaging. Want er kwam een telefoontje van de galerie: of het beeld ook zou kunnen ronddraaien? Ja, natúúrlijk, ga ik uitzoeken! Welkom in de wereld van de taatslagers: gewichtstabellen, puntbelasting, kogellagers in vele maten en soorten. De maakbaarheid van een eigen universum in de stilte van het atelier.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 48 keer bekeken

  • Licht en geluid

    17 november 2019

    Vanmiddag het bos in geweest voor een nieuw kunstproject in wording. Het was er heerlijk. Het rook naar paddenstoelen en vergankelijkheid en het zonlicht op de bladeren zorgde voor een overweldigende kleurenexplosie. Maar het was gelijk ook heel nuttig, want ik heb een kleine proefopstelling gemaakt om het één en ander uit te proberen. Mijn atelier was de afgelopen week bezaaid met epoxycontainers, PU-harsen en kleine malletjes, mengbekers en poederpigmenten. De experimenten moesten nodig worden getest om inzicht te krijgen hoe ik straks verder ga met dit project.

    Het moet een ode worden aan de stille luisteraar: het aandachtig luisteren tijdens concerten, de oren op steeltjes van het publiek. Maar ook een ode aan het goed kunnen luisteren naar het verhaal van de ander. Hoor je de ander wel echt? Kun je er zijn voor elkaar? Er is zoveel haast, zoveel ruis op de lijn in ons dagelijks verkeer. Als je in de natuur loopt word je stil van binnen. Je hoort alleen het ritselen van de bladeren onder je voetstappen en een enkele vogel. Een moment van verstilling, van bezinning. En inspiratie opdoen. Ik heb een beeld voor ogen: een fluisterboom die vol hangt met stil bungelende oortjes. Spelen met het thema licht en geluid. Het innerlijk stil worden als je naar muziek luistert. Het stiller worden als de avond valt.

    En dus viel er veel te onderzoeken in het bos. Want wat doet het licht met de oortjes? Heb ik wel voldoende pigment toegevoegd? Zijn ze wel groot genoeg? Hoe lang moeten de draadjes zijn? En vooral …. hoevéél moeten het er worden? Honderd? Tweehonderd? Driehonderd? Hoe groot is straks die boom, daar in de beeldentuin in Gees?

    Ja, het gebungel beviel me wel, dat zachte wiegen tussen de herfstbladeren. Toch was ik ook wat teleurgesteld: ik vond ze wat klein tussen al die grote bomen. Nieuwe maken? Ja, het moet allemaal een maatje groter. Maar de helderheid van de epoxy is fraai, ze gaan mooi glinsteren in het zonlicht. En de grootste troef openbaart zich wanneer de avond valt. Want dan gaan ze zachtjes schijnen: ik heb aan een aantal oortjes glow-in-the-dark pigment toegevoegd. En zowaar! Het werkt! ‘s Nachts geven ze een zacht blauw schijnsel dat wel 5 à 8 uur blijft schijnen. Wow, wat gaaf!

    Al met al was het een verhelderende week en een verhelderende middag. En ik weet nu dat het kunstwerk er zal komen. Gewoon doorgaan. Een ode aan de stille luisteraar. Word maar stil van binnen als het gaat schemeren, dan komt het goed.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 64 keer bekeken

  • Meer blogs >>