• Twintig jaar beeldhouwster

    15 juni 2022

    Vandaag vier ik een klein intern feestje. Want precies 20 jaar geleden, op 15 juni 2002, opende mijn eerste expositie in Beeldentuin De Booghgaard. Het betekende de start van een zoektocht die me naast mijn podiumactiviteiten veel voldoening geeft. Ineens ontstond er naast het zingen een ander kanaal waarin ik me eveneens kon uiten. De vluchtigheid van het zangersvak kreeg aarde. Nu, 20 jaar later, is het estafettestokje voor 95% overgenomen en werk ik hoofdzakelijk als beeldhouwster. Het is mijn hoofdvak geworden, een vak waar ik, net zoals van het zingen, enorm van ben gaan houden.

    Lees meer >> | 121 keer bekeken

  • Een nieuwe koers

    16 mei 2022

    "Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", luidt de slogan. En zo is het. Na investering in een lascursus, eigen lasapparatuur, bronzen lasdraad, Argongas, de juiste beschermende kleding, een professionele laskap, een stalen werkbank en een afzuigsysteem, ben ik nu ook in het bezit van een eigen zandstraalcabine. Top!

    Lees meer >> | 133 keer bekeken

  • Lente

    25 april 2022

    Elke ochtend fiets ik als ik naar mijn atelier ga door een klein stukje bos, de Haarlemmerhout. Het is een oase van kwetterende vogels, bloeiende ranonkels, wilde hyacinten en oude lindenbomen met zonlicht op duizenden frisgroene blaadjes. Mijn fietstochtje door het groen is een moment van verstilling en een prettig begin van de dag. Ik hou van de lente, dat eerste prille begin van nieuw leven ontroert me keer op keer. De natuur trekt zich niets aan van oorlog, haat en conflicten. Elke dag zie ik het bos weer groener worden.

    Lees meer >> | 158 keer bekeken

  • IJsvogeltjes recept

    7 april 2022

    De eerste ijsvogeltjes zijn voltooid in brons. Vandaag heb ik, samen met collega beeldhouwer Ruud Zweipfennig, de eerste twee ijsvogeltjes gepatineerd. Dat blauw hè, van die beestjes, dat was de uitdaging. Ik leek wel een kleine alchemist of grote gifmengster.

    Lees meer >> | 166 keer bekeken

  • In den Natuur vindt met het Al

    10 januari 2022

    Vandaag heb ik bezoek gekregen van IJsje. Ooit vloog hij tegen het raam van mijn overbuurvrouw en overleefde de klap niet. Mijn buurvrouw was zó onder de indruk van dit prachtige beestje dat ze besloot hem op te zetten. Sindsdien staat het vogeltje te pronken op haar boekenkast. 

    Vanaf vandaag logeert IJsje een paar weken in mijn atelier om te poseren. Ik heb een opdracht om een ijsvogeltje te maken en mocht hem even lenen. Kwetsbaar is het. Voorzichtig hebben we het in een doosje gelegd en getransporteerd. IJsje ging op reis.

    Wat een uitkomst om op deze manier echt goed te kunnen kijken naar de vorm! Het liefst boetseer ik naar het leven. Maar dit is wel heel bijzonder. Nog nooit heb ik een model gehad dat zo stil zat. En zo stil is. Hoe klinkt een ijsvogeltje eigenlijk? Nieuwsgierig geworden naar zijn zang heb ik het even opgezocht en beluisterd. Dit is de roep van IJsje.

    Wat een prachtig beestje. Al die veertjes, al die kleuren! Tjonge, daar kan ik als beeldhouwster toch niet aan tippen? Al boetserend realiseer ik mij wederom: de natuur is niet te overtreffen. Blij met IJsje, hij mag nog wel even blijven. En voorlopig heb ik hem nog niet gevangen.

     

    Lees meer >> | 221 keer bekeken

  • Met je hoofd in de wolken

    12 december 2021

    De zomer ligt bedolven onder een dikke laag witte smurrie. Het voelt haast symbolisch in deze stugge wintertijd. Voorlopig nog geen wapperende zomerjurken. Voordat het écht gaat zomeren zullen er nog flink wat stappen gezet moeten worden.

    Het beeld 'Zomer' is af en ik ben nu bezig met het maken van de mal. Nog even flink de schouders eronder. Als ik doorwerk kan het wasmodel misschien nog net voor de kerst de uitstookoven in en wordt het hoogstwaarschijnlijk in januari gegoten. Zo is het: de zomer wordt in de winter gemaakt.

    Ken je dat gezegde 'Op een roze wolk zitten'?
    Die boom is voor mij een soort wolkenboom geworden en gaf me associaties met tekstballonnetjes. Een gedachtenboom. En zo kwam van het een het ander. Toen ik de figuurtjes af had kon ik het niet laten om in één van de wolkjes het kind van hun dromen af te beelden. En ik geloof dat ik nog nooit zó op de millimeter heb geboetseerd. Ja, kleine kindjes zijn echt klein!

    Levenscyclus. Wacht maar, groei maar, straks kom je tot bloei.

     


     

     

     

    Lees meer >> | 195 keer bekeken

  • De vier jaargetijden

    24 november 2021

    Gisteren is de zomer ontstaan, zomaar uit het niets, terwijl de winter nog moet komen. Wonderlijk om een beeld te maken dat 'Zomer' heet, terwijl de herfstblaadjes naar beneden dwarrelen. De tijd vliegt, het is alweer november.

    Het afgelopen half jaar was extreem druk, met veel uitgaande bewegingen: beelden brengen, beelden ophalen, naar de bronsgieterij in Friesland, exposities inrichten in Leuven, Mariënheem, Nederweert, Laren, Tubbergen, Naarden, Gouda. En ook de muziek roerde zich weer, en daar heb ik intens van genoten: repeteren in Utrecht, concerten met mijn Cameraatjes in Groningen, Goes, Almere, Oegstgeest, Utrecht en Leeuwarden. Dierbaar!

    Lees meer >> | 207 keer bekeken

  • Weerzien met Lenie

    18 augustus 2021

    Daar stond ze ineens, Lenie Verbrugge! Uit steen gehouwen, als een rots in de branding. Ik vond haar in het prachtige beeldenpark De Havixhorst bij Meppel en stond plotseling oog in oog met haar.

    Ach… Lenie!! Ik heb haar vaak getekend en geboetseerd. Ze was een beroemd en zeer geliefd model uit Amsterdam en poseerde meer dan 50 jaar op de vele kunstacademies en bij de vele modeltekenateliers die ons land rijk is. Met haar heldere en volumineuze vormen was ze altijd inspirerend. Toen ze jong was kon ze uren staan. Later veranderde dat in vele liggende poses en moesten we haar wakker maken aan het eind van een sessie. Lenie wist dat je als kunstenaar een ‘vierde wand’ nodig hebt: ze respecteerde de kunstenaar in zijn werkproces en gleed weg in haar eigen wereld, zodat je in alle rust kon tekenen. Na afloop vroeg ze altijd even: “Zo, heb je lekker gewerkt, kind?”.

    Lees meer >> | 259 keer bekeken

  • De Mislukte Droom

    11 juni 2021

    De Mislukte Droom
     
    Bij sommige projecten zit het mee, bij anderen zit het tegen. Mijn vijverinstallatie "Droom" is er zo één. Ze dansten zo mooi in de bosvijver, maar helaas, het was té mooi om waar te zijn, dromen zijn bedrog.
     
    Want na de storm, waarbij een paar boompjes om gingen, kwam er wederom een telefoontje van de beeldentuin. Dit keer was het de zon die roet in het eten gooide. Deze was de afgelopen week zó krachtig geweest, dat mijn dansende droomboompjes veranderd zijn in zielige dweiltjes. Zelfs de treurwilg werd treuriger dan treur.
     
    En dus zat er niets anders op. Naar de beeldentuin gereden (bij Steenwijk) en alle dweiltjes uit de vijver gehaald. Einde project? Wel nee! Nieuwe maken!
     
    Ondertussen peins ik me suf hoe het kan dat de epoxy zacht is geworden in de zon. Is het de lijmverbinding geweest? Was het een verkeerde mengverhouding? Zijn ze te vroeg uit de mal gelost? Kan de epoxy niet tegen aanraking met het vulschuim? Of is epoxy inderdaad niet zo zonbestendig als ik dacht? Vragen, vragen. Maar zelfs mijn vraagbaak Laurens bij de FormX winkel in Amsterdam had er geen antwoord op.
     
    Maar niet getreurd, keep on dreaming!
    Gewoon over een andere boeg gooien: geen epoxy meer, maar kunsthars. En bij deze tweede "Droom" is het nu zowaar goud wat er blinkt! En zien jullie die zwarte flessen met die gele dopjes op de werkbank staan? Typisch een gevalletje van 'Tompoes verzin een list'. Dat worden de aanschroefbare contragewichten, gevuld met grind en water, onder elk boompje één. Nee zeg, we laten onze dromen toch niet afpakken door wat weersinvloeden?
     
    Maandag weer naar de beeldentuin. Nieuwe boompjes de vijver in!
    Met de groeten van de Firma Tusschen Droom & Werkelijkheid.
     
     
     
     

    Lees meer >> | 258 keer bekeken

  • Droom

    6 mei 2021

    Meestal weet ik me niet meer te herinneren wat ik 's nachts gedroomd heb. Vroeger, lang, lang geleden, had ik een dromenschriftje naast mijn bed en probeerde ik ze te vangen door gelijk bij het eerste ontwaken in een nog halfdronken slaap-waaktoestand wat steekwoorden neer te krabbelen. Maar zodra de ratio zich ermee ging bemoeien floepten ze weg. Wonderlijk hoe de menselijke geest werkt.

    Lees meer >> | 301 keer bekeken

  • Meer blogs >>