• Schatbewaarders

    13 september 2020

    Ik heb iets met voeten, ze lopen als een rode draad door mijn werk heen. Het is een mooie metafoor voor de levensreis die we afleggen, met alle ups en downs die daar bij horen. Even heb ik gedacht om de voetjes in dit beeld ook daadwerkelijk over een grillige vorm te laten lopen. Want zo is het leven, we kennen vele ups en downs. Maar ik kwam uiteindelijk toch uit bij de eeuwigheidswaarde van de cirkel. Tot stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. We geven het leven als een estafettestokje door. Perpetuum mobile.
     
    Hoe dat precies moet, een levensreis afleggen, dat weet niemand. Het is een ketting aan gebeurtenissen en ervaringen. Je komt ergens vandaan en reist ergens naar toe. Bij elke afslag maak je weer keuzes. Soms valt er niks te kiezen. Sommige dingen overkomen je. De mooie dingen wil je koesteren, de pijnlijke ervaringen wil je verwerken en achter je laten. Roeien met de riemen die je hebt, tel je zegeningen, behoud het goede. Het zijn van die typische gemeenplaatsen. Maar toch ook zo waar. Ieder mens verlangt naar een leven in vrijheid. Elk leven heeft een oorsprong. Vrij zijn in gebondenheid met behoudt van het hoede, is dat niet waar ieder mens naar verlangt?
     
    We wandelen door de tijd, hollen, rennen, vliegen achter elkaar aan, zijn druk, zoeken en streven. Maar wat zoeken we dan precies? Welke schatten zijn we eigenlijk allemaal aan het verzamelen? En wat blijft er over als we onze ogen sluiten? Wat zijn de innerlijke schatten die we hebben verzameld aan het eind van ons leven?
     
    Toen ik dit beeld maakte realiseerde ik me dat als je een beeld Schatbewaarders noemt je wel moeten zorgen dat er ook écht sprake is van een schat. En dus heb ik gekozen voor bladgoud. Met een engelengeduld heb ik zitten vergulden en het bleek een uiterst fijn precisieklusje te zijn, waarbij ik geen kruimeltje wilde verspillen, want het goudboekje dat ik gebruikte bevatte 23,75 karaats Dubbel Torengoud, een bijzondere legering van goud en platina, speciaal voor buitenvergulding.
     
    Inmiddels staat het beeld in Beelden in Gees. De gouden bundeltjes blinken in de zon, de tuin staat in volle bloei. Ja, dit voelt heel rijk, ik voel mij een echte Schatbewaardster. Maar de hamvraag blijft: van materiële of van immateriële zaken?
     
    www.beeldeningees.nl
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 4 keer bekeken

  • De Orenfabriek

    2 september 2020

    Het idee was in een paar seconden geboren, maar de uitwerking heeft maanden geduurd. Zo gaat dat vaak met kunstprojecten. Najaar 2019 zag ik het voor me: ik wilde een ode maken aan het publiek. Ik wilde die zalen vol luisterende oren, die stille aandacht tijdens concerten, vertalen in een boom waarin heldere twinkelende oortjes zouden zweven. En ze moesten licht geven in het donker: glow in the dark. Symbool voor het gevoel dat je hebt wanneer je tijdens zo’n concert wordt opgeladen en ’s nachts nog zachtjes ligt na te gloeien in je bed. Concerten kunnen je soms zo beroeren. Het is alsof het licht weer even aangaat in je zieltje.

    Zo ontstond het project ‘De Stille Luisteraar’, niet wetende dat corona kwam en het echt stil werd in de concertzalen. Inmiddels bungelen de lichtgevende oortjes in de grote catalpa boom in Beelden in Gees. Stilte, het ruisen van de wind, zingende vogeltjes.

    De realisatie van dit project bleek behoorlijk wat voeten in de aarde te hebben. Inmiddels ben ik al versleten voor orenfetisjist en draait mijn orenfabriek overuren. Al maanden sta ik met een masker op epoxy te mengen in mijn atelier. Die epoxysessies zijn arbeidsintensief en het gaat tergend langzaam, want de oortjes moeten minimaal 2 à 3 dagen uitharden. In de beeldentuin is nu een kleine orenoorlog gaande, want de orendoosjes bij de kassa zijn regelmatig leeg en ze mogen niet uit de boom geplukt worden. Vooral de pastelkleurige oortjes blijken favoriet te zijn bij het beeldentuinpubliek. Wat, uitverkocht? Maar…. u heeft toch nog? Wanneer komen ze dan weer?

    Ondertussen heeft mijn orenfabriek ontdekt dat de epoxy de malletjes opeet. En dat is nou jammer, want na 5 á 6 keer gieten blijkt er steeds meer siliconenprut in de oortjes achter te blijven. Na enkele sessies is de mal overleden. Tja. Zo schiet het niet op met de productie, ik hol voortdurend achter de feiten aan en het project begint aardig uit de hand te lopen. Nog even en mijn orenfabriek moet op zoek naar een ware orenproductiemedewerker.

    Toch zijn dit kleine logistieke probleempjes, het mag geen naam hebben. Wat pas echt zorgelijk is, is de moeizame start van het concertseizoen. Corona heeft het concertleven nog steeds stevig in zijn greep. Waar zijn al die zalen vol luisterende oren gebleven? Het is al maanden veel te stil voor musici en luisteraars. Mijn project ‘De stille luisteraar’ heeft daardoor een andere lading gekregen. Zittend onder die boom hoor je het ruisen van de wind en ontstaat het intense verlangen naar mooie concerten. Licht in onze zieltjes!

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 9 keer bekeken

  • Tuin van mijn gedachten

    12 juli 2020

    Voltooid! Ben blij met mijn nieuwe beeldje onder de bomen, ik noemde haar tijdens het boetseren steeds 'mijn liefie'. Het beeld is ontstaan tijdens de quarantainetijd in mijn atelier en het was alsof ze me gezelschap hield. Nederland viel stil en ikzelf viel stil. Om in een positieve mindset te blijven begon ik elke dag met beweging en een meditatie. Dat hielp. Het was een onzekere periode, maar er was meer dan ooit ruimte voor reflectie, verstilling, contemplatie. En van daaruit ontstond als vanzelf het thema voor dit beeld. Want wat er ook gebeurt, in gedachten ben je vrij!
     
    Gisteren heb ik het beeld naar Galerie Honingen gebracht in Gouda. Na afloop even op een terrasje gezeten op de Markt. Bedrijvigheid, reuring, mensen om me heen. En dat was toch ook wel weer héél erg fijn!
     
    Tuin van mijn gedachten
    brons
    hoogte 37 cm
    oplage 8
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 54 keer bekeken

  • Verwarring

    26 april 2020

    De blauwe regen bloeit, er dwarrelen duizenden roze bloemblaadjes op het gras en er staan knalrode tulpen in de voortuin. Het is van een vrolijkheid alsof er niets aan de hand is. Soms kan ik er even niet bij. Als ik denk aan het verdriet en de diepe eenzaamheid onder ouderen dan ben ik in verwarring en draait mijn hart om. Afgelopen week fietste ik naar mijn atelier en hoorde hoempapamuziek. Er stond een groot draaiorgel voor de ramen van een verzorgingstehuis, ik schoot even vol.

    Regelmatig zeggen mensen tegen me: "Het treft ons allemaal hè, deze pandemie. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje". Maar dat is niet waar. We hebben allemaal te maken met corona, maar ieder voert een totaal andere strijd. Het is maar net welk beroep je hebt en waar je huisje staat. Als je in de zorg werkt ren je je benen uit je lijf. Als je musicus bent ben je ineens al je werk kwijt en heb je zeeën van tijd. Verkoop je zeeppompjes dan ben je spekkoper, ben je kapper dan is je omzet nul. Ben je jong dan wil je gewoon lekker feesten, maar wanneer je lieve vader of moeder in een verpleeghuis woont heb je grote bezorgdheid. En elke dag wederom die trieste sterftecijfers. Wereldwijd.

    Ik kan het niet rijmen met de uitbundige lente en het intense gevoel van rust dat ik ervaar. Meer tijd voor bezinning, contemplatie. Het komt mijn creativiteit ten goede. Zou mijn moeder dan toch gelijk hebben? Rust, regelmaat en reinheid zijn goed voor een mens. Als ik eerlijk ben dan vind ik het stiekum ook wel fijn dat de hectiek van deze wereld even tot stilstand is gebracht. Ik voel de weldaad van een adempauze. Terwijl de gevolgen niet te overzien zijn.

    Zou er dan toch een calvinistisch trekje in mij huizen? Ik voel mij soms haast schuldig dat ik geniet van een wandeling in de zon. Wat kan ik doen? In de Volkskrant stond een mooi artikel over de filosoof Epictetus. “We moeten zo goed mogelijk doen wat in onze macht ligt, en voor de rest met de omstandigheden omgaan zoals ze nu eenmaal zijn”.

    En zo is het. Liefdevol en positief proberen te blijven. Goed zorgen voor mijn naasten, er zijn voor elkaar en doorgaan met mooie dingen maken. En vooral niet vergeten dankbaar te zijn om alles wat er nog wel is. Gek hè? Ik heb ineens meer oog voor die ene bloemknop in mijn eigen tuintje.

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 90 keer bekeken

  • Vogels en vissen

    17 april 2020

    Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af.
    Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt.
    Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet.
    Zet eindelijk het scherm op zwart.

    Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen
    die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen:
    verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart,
    een auto die wat vaker start.

    Maar: in Wuhan hoor je vogels zingen.
    Boven China was de lucht nog nooit zo blauw.
    In Venetië zien ze vissen in het helderste water sinds tijden.

    De kunst van leven was altijd dezelfde: ongevraagd komen,
    ongewild gaan, intussen doen wat je het liefste doet,
    vrede sluiten met je lot.

    Sluit de voordeur. Zet de tuindeur open, voel de zon op je gezicht.
    Denk voor je uit wat niemand hardop durft te zeggen:
    wij zijn een virus dat een virus heeft gekregen.

     

    Gedicht: Ingmar Heytze
    Beeld: Too wonderful to waste
    brons, 2020

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 85 keer bekeken

  • Overpeinzing

    11 april 2020

    Eens toen ik leefde in het hart van een appelboom, hoorde ik een zaadje zeggen: "Op zekere dag zal ik een boom worden, en de wind zal zingen in mijn takken, de zon zal dansen op mijn bladeren, en ik zal sterk en schoon zijn in alle jaargetijden."
    Daarop sprak een ander zaadje: "Toen ik zo jong was als jij, koesterde ik ook van die verwachtingen; maar nu ik de dingen wegen en meten kan, weet ik dat mijn hoop ijdel is."
    En een derde zaadje sprak eveneens: "Ik zie niets in ons, dat een belofte van zo'n grote toekomst inhoudt."
    Een vierde zei: "Maar welk een bespotting zou ons leven zijn zonder een grootser toekomst!"
    Een vijfde viel in: "Waarom zouden wij spreken over wat wij zullen worden, wanneer wij niet eens weten wat wij zijn?"
    Maar de zesde antwoordde: "Wat wij ook zijn, wij zullen steeds zo blijven".

    uit De Dwaas van Kahlil Gibran

    En daar voeg ik graag aan toe:
    Als de appeltjes weer hangen aan de bomen, dan zal alles anders zijn.

    titel: Onder de appelboom

    kunstenaar: Hieke Meppelink

    materiaal: brons

    oplage: 1 van 8

    jaar: 2020

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 94 keer bekeken

  • Zieleschip

    25 maart 2020

    Aan het roer dien avond stond het hart
    en scheepte maan en bossen bij zich in.
    en zeilend over spiegeling
    van al wat het geleden had
    voer het met wind en schemering
    om boeg en tuig voorbij de laatste stad.

    Gerrit Achterberg

    Dit prachtige gedicht van Gerrit Achterberg heeft een half jaar in mijn atelier gehangen en vormde het startpunt van dit nieuwe beeld. Het beeld heet Zieleschip en staat nu eindelijk in gestold brons voor mij. Klaar, voltooid, in rust, de peddels naar beneden.

    De Egyptenaren kenden zieleschepen, de Oude Grieken hadden Charon, die o.a. voorkomt in de mythe van Orpheus en Vondel schreef ooit een gedicht over een Zieleschip. Allemaal inspiratie om te komen tot dit beeld.

    Blij dat het af is, maar het voelt ook heel vreemd. Toen ik het maakte was ons dagelijkse leven in volle vaart. Nu kijk ik in verbijstering naar buiten: stille straten, ons openbare leven is platgelegd. Onbedoeld krijgt het beeld nu een andere lading. Het lijkt alsof de roerganger tot stilleggen maant, het schip is voor anker gegaan. Laten we hopen dat we in juni weer uit kunnen varen!

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 103 keer bekeken

  • Zielenvogeltje

    27 februari 2020

    Dit vogeltje uit het oude Egypte intrigeert mij. Afgelopen vrijdag zag ik het weer even in het Oudheidkundig Museum in Leiden. De oude Egyptenaren kenden een rijke en fascinerende dodencultuur. Het zielenvogeltje Ba werd meegegeven in het graf en kreeg het gezicht van de overledene. De Egyptenaren geloofden dat de ziel zo overdag uit het graf kon vliegen om geliefden te kunnen bezoeken en troost te brengen. 's Nachts moest het vogeltje weer terugkeren in het lichaam van de dode. Dat lichaam was belangrijk en werd goed geconserveerd en gebalsemd.

    Ook gaven zij de doden schepen mee, zodat zij konden reizen. Enerzijds om net als tijdens het aardse leven vertrouwde plaatsen te kunnen bezoeken, anderzijds om te kunnen reizen door het dodenrijk.

    Na zonsondergang voer de dode in de bark van de zonnegod door de onderwereld. In elk van de twaalf nachturen dreigden er gevaren. Ze staan beschreven in het boek Amdoeat: "dat wat in de onderwereld is". Om 's ochtends weer op te komen moest de zonnegod beschermd worden. Aan de oostelijke horizon hielp Osiris hem om de onderwereld te verlaten en de hemel weer te bereiken. Daar voer de zonnegod overdag met de dode in het licht. Deze reis herhaalde zich dag en nacht en symboliseerde de cyclus van leven en dood.

    Het zijn inspirerende verhalen en fascinerende rituelen uit een eeuwenoude cultuur met een hele rijke beeldtaal. Na een bezoekje in Leiden ben ik weer helemaal opgeladen. Een mooi gegeven om misschien iets mee te gaan doen in de toekomst: een zielenvogeltje maken dat je bij je draagt zodat je zieltje niet zal verdwalen tijdens je dromen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 94 keer bekeken

  • Handigheden

    16 februari 2020

    Ik hou van handen, de onuitgesproken taal van het gebaar. Ze maken contact, raken aan, strelen, communiceren, musiceren. Je kunt er veel mee zeggen. En - niet onbelangrijk - je kunt er mooie dingen mee maken. Handig!

    Boetseren is wroeten met je handen in de klei. Maar nog voordat ik begon met boetseren namen handen al een belangrijke plaats in in mijn beeldende taal. Tijdens orkestrepetities gebeurde het steeds vaker: ik had een klein schetsboekje bij me en maakte tussendoor kleine schetsjes van de musici om mij heen. Ik vond het een heerlijke manier om de wachttijd te overbruggen en toch geconcentreerd te kunnen luisteren. Als soliste wordt je vaak in de wacht gezet en zijn er een heleboel andere zaken die tijdens zo’n orkestrepetitie ook gerepeteerd moeten worden. Ik bestudeerde dan al tekenend en al luisterend de handen van de orkestleden. Daarna werkte ik mijn tekeningetjes uit in het atelier. Handen zijn complexe dingen om te boetseren. Het hielp om goed te kijken naar mijn eigen handen en ik had tevens een paar afgedankte instrumenten op de kop getikt om te kunnen vasthouden. Elk instrument heeft zo zijn eigenhandigheden. Zo’n 12 jaar geleden leidde dit alles tot de serie ‘Handen van musici’.

    Nu, in 2020, is er weer een nieuw beeldje in deze serie ontstaan. Het heet ‘Quatre mains’ en het is vorige week voltooid bij de bronsgieter. Als kind vond ik niets leuker dan om quatre mains te spelen met mijn pianoleraar. Ook op de middelbare school kroop ik vaak met een vriendinnetje achter de concertvleugel in het muzieklokaal. Voor het maken van dit beeldje heb ik heel veel filmpjes zitten bekijken van de broertjes Lucas en Arthur Jussen. Wat een feest! Twee mensen, vier handen, maar het is alsof zij spelen vanuit één gevoel, één ziel. Samengesmolten handigheden die me diep ontroeren en hebben geinspireerd.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 105 keer bekeken

  • Voorbereidingen

    8 februari 2020

    Het is altijd weer een race tegen de klok om de beelden op tijd gegoten te krijgen voor de nieuwe zomerexposities. Omdat er zoveel verschillende stappen nodig zijn is het een kwestie van goed plannen en op tijd voorbereiden. Want ná het creatieve proces volgen nog vele ambachtelijke stappen die ook veel tijd vergen. Mal maken, wasmodellen afboetseren, gietkanalen aanleggen, etc. Ik knijp in mijn handjes met bronsgieterij Flassh in Balk: zij gieten volgens een strak schema en hebben gelukkig nooit lange wachttijden.

    Het is nu nog even aanpoten, maar straks zal het lente worden en gaan de bomen weer uitlopen. En dan kunnen we weer genieten van het voorjaar in de vele beeldentuinen die Nederland rijk is. Een wandeling maken, genieten van kunst, even stil staan en mijmeren in de tuin.

    Dit nieuwe beeldje heb ik afgelopen week ingeleverd en wordt momenteel gegoten. Het gaat heten: 'Onder de appelboom'. De kleine balletjes ga ik straks vergulden met bladgoud. Kan niet wachten! Kers op de taart, gouden appels in de boom. Nee. De titel wordt dus NIET 'Goudappeltje'! 😉

    Voorbereidingen tuinexpositie Beeldentuin Mariënheem
    2 april t/m 6 oktober 2020

    www.beeldentuinmarienheem.nl

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 100 keer bekeken

  • Meer blogs >>